ปลาปลอมแห่งท้องทะเล

[ที่มาภาพ http://www.fakeplasticfish.com/]

1.
กลางเดือนมิถุนายน 2550 ระหว่างที่เบธ เทอรี่ (Beth Terry) กำลังพักฟื้นร่างกาย
ภายหลังการผ่าตัดมดลูก เธอได้ฟังบทสัมภาษณ์ของโคลิน บีแวน (Colin Beavan)
เกี่ยวกับความตั้งใจอันแน่วแน่ของเขา ภรรยา และลูกสาว พ่วงด้วยสุนัขอีก 1 ตัว
ที่จะดำเนินโครงการทดลองส่วนบุคคล “เป็นอยู่โดยไร้ผลกระทบ”
หรือ The No Impact Experiment
เรื่องราวดังกล่าวจุดประกายความสนใจจนเบธต้องเข้าไปเยี่ยมบล็อกของโคลิน

เธอค่อยๆ อ่านและตามลิงค์เชื่อมต่อไปยังหน้าโน้นหน้านี้ กระทั่งเจอเข้ากับ
…บล็อกของสาวชาวแวนคูเวอร์ที่พยายามจะลดรอยตีนฝากโลกของตนเอง
ด้วยโปรเจ็ค “ชีวิตปราศจากพลาสติก” เป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม
…ภาพถ่ายซากนกอัลบาทรอสที่ภายในท้องเต็มไปด้วยเศษพลาสติก!

[ที่มาภาพ http://www.fakeplasticfish.com/2007/06/test-post.html]

…และประสบการณ์ของกัปตันชาร์ลส์ มัวร์ (Charles Moore) ที่ต้องเผชิญหน้ากับ
“มหาสมุทรพลาสติก” ในช่วงต้นเดือนสิงหาคม 2540 บนเส้นทางการแล่นเรือ
จากฮาวายมุ่งหน้าสู่เซาท์เทิร์นแคลิฟอร์เนีย

มือถือ…ในมือเด็ก

เย่…คลอดออกมาเป็นเล่มแล้วนะ
“มือถือ…ในมือเด็ก” พ็อกเก็ตบุ๊กเล่มล่าสุดที่ช่วยกันเขียนกับพี่ตู่
มันคือคู่มือเพื่อการใช้โทรศัพท์มือถือของเด็กและเยาวชน
อย่างสร้างสรรค์ เท่าทัน และปลอดภัย
ความหนา 144 หน้า พิมพ์สองสี ไม่มีวางขายที่แผงหนังสือใด…

หนึ่งดี + หนึ่งเกือบดี

วันนี้ไปรับร่มที่ส่งซ่อม
อ๊ะ อ๊ะ…หลายคนไม่รู้ล่ะสิว่า ร่มพังก็ส่งซ่อมได้เหมือนกัน

ร้านที่ว่านี้ชื่อ “เซียงไถ่” ตั้งอยู่บนถนนจักรเพชร
เรียกได้ว่าเป็นแหล่งอะไหล่ร่มสารพัด
เราพาร่มเจ๊งมาชุบชีวิตที่นี่เป็นครั้งที่ 3 แล้ว

ใบตอง-แก้วน้ำ-ปุ๋ยหมัก-แปลงผัก-จักรยาน…ที่บ้านวังน้ำขาว

หากสงสัยว่าใบตอง แก้วน้ำ ปุ๋ยหมัก แปลงผัก จักรยาน
สัมพันธ์กันอย่างไร และเกี่ยวอะไรกับชุมชนต้นแบบ
…ต้องตามไปค้นคำตอบที่โรงเรียนบ้านวังน้ำขาว

โรงเรียนเล็กๆ ที่ชื่อ “บ้านวังน้ำขาว” ตั้งอยู่ในต.เขาชนกัน อ.แม่วงก์ จ.นครสวรรค์
เปิดสอนตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงประถมศึกษาปีที่ 6 โดยมีคุณครู 11 คน
ช่วยกันดูแลอบรมนักเรียนวัยซนทั้งหมด 214 ชีวิต

ทีมงานนิตยสารพลัง+งาน เดินทางถึงโรงเรียนบ้านวังน้ำขาวในช่วงเวลาใกล้ 11 โมง
ครูปรีชา กัลพัตร์ รักษาการผู้อำนวยการ กับ “ครูจี๊ด” นวกมล กัลพัตร์ มารอต้อนรับอยู่แล้ว
และบทสนทนาก็เริ่มต้นขึ้นอย่างง่ายๆ ที่โรงอาหารท่ามกลางบรรยากาศของสายลมโชย

ว่าด้วยทฤษฎีความสนุก

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตาม แค่คิดว่าทำแล้ว “สนุก” คนส่วนใหญ่ก็เริ่มสนใจอยากจะลอง
ยิ่งถ้าลงมือทำแล้ว มันเกิดสนุกขึ้นมาจริงๆ อย่างที่คิดเอาไว้
ยิ่งชวนให้ทำซ้ำอีกหลายต่อหลายครั้ง…
ทำซ้ำจนกลายความเคยชิน พฤติกรรม นิสัย หรืออะไรก็แล้วแต่จะเรียก

เชื่อว่ามนุษย์ทุกคนเป็นเช่นนี้เสมอ อาจต่างกันบ้างในรายละเอียดการให้นิยามความสนุก
เพราะเรื่องสนุกของเราอาจไม่สนุกสำหรับเขา
และเรื่องสนุกของเขาก็อาจไม่สนุกสำหรับเรา…ก็เป็นได้
แต่รวมๆ แล้ว ถ้าคนส่วนใหญ่เห็นว่าสนุก มันก็มักจะสนุกจริงๆ นั่นแหละ

แล้วอย่างการรณรงค์ให้ช่วยกันดูแลโลกล่ะ
จะสามารถทำให้คึกคักสนุกสนานมากกว่าแค่พูดปาวๆ ว่า
“ปิดไฟ ใช้ถุงผ้า แอร์ 25 องศา ปลูกต้นไม้” ได้หรือไม่

ขึ้นบันได…ทำไม

ก้าวซ้าย ก้าวขวา
ก้าวซ้าย ก้าวขวา
ขึ้นบันไดกันเถิดหนา
คาร์บอนลดลง…ชะเอิงเอิงเอย

ปล. เราขึ้นบันไดได้สูงเท่าสิ่งใดกันบ้าง…คลิปนี้มีคำตอบ

โลกป่วยด้วยพลาสติก

ย้อนกลับไปประมาณ 50-60 ปีที่แล้ว
ในช่วงแรกที่พลาสติกปรากฏตัวขึ้นบนโลกใบนี้
คงไม่มีใครคิดว่า นอกจากสะดวกสบายใช้งานแล้ว
มันจะสร้างความเดือดร้อนอะไรได้มากมาย

แต่เมื่อมาถึงวันนี้ เห็นชัดแล้วว่า พลาสติกเปลี่ยนนิสัย “ใช้ซ้ำ” ของผู้คนทั่วโลก
ไปสู่พฤติกรรม “ใช้แล้วโยนทิ้ง” มากขึ้นเรื่อยๆ
องค์ประกอบส่วนใหญ่ของขยะที่เคยเป็นพวกย่อยสลายได้
จึงถูกแทนที่ด้วยพลาสติกตายยาก!

และการโยนทิ้งให้พ้นไปจากรัศมีของสายตาก็ไม่ได้หมายความว่า ขยะพลาสติกถูกกำจัดจนหมดสิ้น เพราะในความเป็นจริงมันแค่ถูกขนย้ายไปอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้
ฝังกลบอยู่ใต้ดิน? ส่งเข้าเตาเผาขยะ? สุมอยู่ในกองขยะข้างทาง?

และที่แน่ๆ ขยะพลาสติกจำนวนไม่น้อยถูกลมหรือน้ำพัดพาลงสู่ท้องทะเล
ผลลบตามมามิใช่เพียงมลพิษทางสายตาที่ลดทอนความงามของธรรมชาติ
แต่ยังรุนแรงถึงขั้นคุกคามหลายชีวิตในห่วงโซ่อาหาร
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…กลุ่มที่เริ่มต้นลำดับขั้นการกินจากแหล่งอาหารในท้องทะเล

คลิปวิดีโอเรื่อง “ทะเลสังเคราะห์” (Synthetic Seas) ผลงานสร้างสรรค์ภายใต้ความร่วมมือของมูลนิธิเพื่อการวิจัยทางทะเลอัลกาลิตา (Algalita Marine Research Foundation)
และบิล แมคโดนัลด์ โปรดักชั่น อธิบายประเด็นน่ากังวลนี้ไว้ค่อนข้างชัดเจน
โดยเปิดเรื่องจากการย้อนสู่ต้นทางอาหารของโลมา
ซึ่งก็คือฝูงปลาตัวเล็กที่กินแพลงก์ตอนสัตว์เป็นอาหาร…ทุกอย่างดูปกติดี

หนึ่งปีฟรีแลนซ์

เวลาไหลไวมาก แป๊ปเดียวครบปีนึงแล้วที่ไม่มีสังกัด
ถามใจตัวเอง…ได้ยินเสียงตอบสั้นๆ “ดี”

ตามมาด้วยคำอธิบายยายยาวเหยียด
ชีวิตสนุก มีโอกาสใหม่ๆ เดินเข้ามาเรื่อยๆ
เหนื่อยกว่าเดิม ต้องคิดและวางแผนเยอะกว่าเดิม
โดยเฉพาะเรื่องการเงินที่ไม่แน่นอน
แต่รวมๆ ก็ผ่านมาได้ตลอดรอดฝั่งนิ

ฉะนั้น…
คงจะอยู่ในสถานะนี้ต่อไปอีกนาน น้าน นาน
ขอบคุณที่กล้ายื่นอิสระให้ตัวเอง

05 นอนนิ่ง ชอปปิ้ง และ (เอ็นจอย) อีตติ้ง

จากเดิมที่วางแผนกันว่า วันนี้จะออกเที่ยวนอกตัวเมืองเลห์
พอนุดแพ้ความสูงและต้องนอนพัก แถมยางเจิ้นยังกำชับหนักแน่น…
“ห้ามออกไปไหน และเดินอยู่ได้แค่ชั้นที่พัก”
คือห้ามเดินขึ้นไปชั้นบนหรือลงไปชั้นล่างโดยเด็ดขาด

ซึ่งเรากับหมูบินก็เห็นด้วย เพราะอยากให้หายเร็วๆ จะได้ออกเที่ยวพร้อมหน้าพร้อมตา
สรุปว่าวันที่สองในเลห์…นุดเลยต้องนอนนิ่งอยู่ในห้องทั้งวัน
จะเรียกว่าแปลงร่างเป็น “นางเฝ้าห้อง” ก็คงไม่ผิดนัก…อิอิ
ไม่มีอะไรทำเลยนอกจากอ่าน อ่าน อ่านหนังสือ
เริ่มจากไกด์บุ๊คของคุณเพลงดาบฯ ตามด้วย Lonely Planet : India
สุดท้าย…อ่านแม้กระทั่งหนังสือสวดมนต์ที่หมูบินพกไป

04 ที่แน่ๆ …แพ้น้ำใจ

จากร้านอาหาร นุดรีบจ้ำกลับมาถึงเกสต์เฮาส์เป็นคนแรก
อาการคลื่นไส้ไม่รู้จบทำให้นุดไม่อยากทำอะไรเลยนอกจากนอน
หมูบินเดินสบาย อาการปวดหัวสลายไปหมดแล้ว
ส่วนเราเดินอย่างช้า ถึงห้องคนสุดท้ายเพราะมีอาการวิ้งๆ ในหัว

กลับมาถึงห้องประมาณ 6 โมงเย็น ตอนนั้นทุกคนสรุปแล้วว่า..นุดแพ้ความสูง
แต่ไม่คิดว่าจะรุนแรงอะไร หากดื่มน้ำเยอะๆ และนอนพักนิ่งๆ
อย่างที่เคยอ่านเจอในหนังสือและเว็บไซต์หลายแห่ง อาการน่าจะทุเลาลงในไม่ช้า

เราเห็นฟ้ายังสว่างจ้าเลยชวนหมูบินเดินไปสันติสตูปา (Shanti Stupa)
กะว่าไปสำรวจกันรอบนึงก่อน นุดหายดีค่อยไปพร้อมกันอีกรอบ
แต่สำหรับเย็นนี้ นอนพักไปก่อนน้า