ดับร้อนให้หมูแฮม

แดดร้อน

กรุงเทพฯ ร้อน

คนยังร้อน

หมาก็น่าจะร้อนไม่แพ้กัน

สังเกตได้จากอาการหอบแฮ่ก แฮ่ก
และมักจะหลบไปซุกตัวนอนกลางวันข้างแท็งค์น้ำ

บ่ายวันเสาร์ คลายร้อนตัวเองด้วยการล้างกรงหมาจนสะอาดเอี่ยม
แกล้งๆ ฉีดน้ำกระจายมาเปียกตัวเองบ้าง
คิดเสียว่าซ้อมเล่นสงกรานต์

ระหว่างรอกรงแห้ง ก็เลยจับหมาอาบน้ำ
เลี้ยงหมา 3 ตัว แต่วันนี้อาบแค่ 2 ตัวก่อนนะ
คือ น.ส.หมูแฮม สุดเลิฟ กับนายเบค่อน ตูดหมึก

หลังจากเช็ดตัวแห้ง และเช็ดขี้หูจนเกลี้ยง
ก็ได้เวลาจับมานั่งเป็นนางแบบหน้ากล้อง

ถ้าได้มาเห็นตัวเป็นๆ จะรู้ว่า…
หมูแฮมขาวและขนนิ่มเหมือนตุ๊กตาดัลเมเชี่ยนที่น่ากอดที่สุดในโลก

วันนี้ได้แต่ภาพของหมูแฮมเท่านั้น เพราะเธอไม่เคยเขินอายกล้องแม้แต่น้อย
ขนาดหาวจนปากกว้าง ตาของหมูแฮมยังมองกล้องเลย

ไม่เชื่อ ก็ดูดิ

มาบตาพุด…ยิ่งกว่าสำลักมลพิษ (ตอน ๒)

(กลุ่มศึกษาและรณรงค์มลภาวะอุตสาหกรรม เอื้อเฟื้อภาพ)
ก๊าซส่วนเกินถูกเผาทิ้งบริเวณปากปล่องเป็นภาพที่เห็นได้ทั่วไปในนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด
แต่ที่สหรัฐฯ บางรัฐ เขาห้ามมีเปลวไฟบริเวณปากปล่องเลยทีเดียว
เพราะมันหมายถึงความผิดปกติของกระบวนการผลิตในโรงงาน

ภัยร้ายในอากาศ
มลพิษทางอากาศในพื้นที่มาบตาพุดเป็นประเด็นที่มีการพูดถึงมากที่สุด
ซึ่งต้นตอของปัญหาแบ่งออกเป็น ๒ กลุ่ม

กลุ่มแรกคือ สารอินทรีย์ระเหย (Volatile Organic Compounds: VOC)
จากการตรวจสอบตัวอย่างอากาศในช่วงเดือนตุลาคม ๔๘ ถึง มกราคม ๕๐
กรมควบคุมมลพิษรายงานว่า มีสารอินทรีย์ระเหยมากกว่า ๔๐ ชนิดปะปนอยู่ในอากาศบริเวณมาบตาพุด ทั้งที่มีกลิ่นเหม็นและไม่มีกลิ่น
ซึ่งประเภทที่ไร้กลิ่นมีอันตรายต่อร่างกายมากกว่า
และสารอินทรีย์ระเหย ๒๐ ชนิดจากทั้งหมดที่ตรวจพบจัดเป็นสารก่อมะเร็ง

ตั้งแต่ช่วงหลังเกิดเหตุย้ายโรงเรียนใหม่ๆ หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
อาทิ กระทรวงสาธารณสุข กรมอนามัย กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม ฯลฯ
ได้ทำการศึกษาเรื่องสารอินทรีย์ระเหยมาแล้วหลายครั้ง
แต่ไม่รู้ด้วยติดขัดอุปสรรคอันใด
จนแล้วจนรอดประเทศไทยก็ยังไม่มีค่ามาตรฐานของสารอินทรีย์ระเหยเหล่านี้เป็นของตัวเองเสียที

มาบตาพุด…ยิ่งกว่าสำลักมลพิษ (ตอน ๑)

การนำก๊าซธรรมชาติในอ่าวไทยขึ้นมาใช้ประโยชน์เป็นครั้งแรกเมื่อปี ๒๕๒๔
ไม่เพียงนำพาประเทศไทยเข้าสู่ “ความโชติช่วงชัชวาล” ตามคำกล่าวของท่านผู้นำ
แต่ยังหมายถึงการผลักดันพื้นที่ชายฝั่งทะเลของตำบลมาบตาพุด ในอำเภอเมือง จังหวัดระยอง
ขึ้นมารองรับอุตสาหกรรมต่อเนื่องจากก๊าซธรรมชาติได้เป็นผลสำเร็จ
ตามนโยบายการพัฒนาเศรษฐกิจภาคตะวันออก

จากจุดเริ่มต้นของเมืองชายทะเล
บรรดาอุตสาหกรรมปิโตรเคมี พลาสติก ปุ๋ยเคมี เหล็ก และน้ำมัน ที่ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด
ทำให้มาบตาพุดกลายเป็นที่รู้จักของคนไทยในฐานะเขตอุตสาหกรรมยักษ์ใหญ่
ซึ่งสร้างรายได้มหาศาลให้ประเทศไทย
พร้อมๆ กับพ่นมลพิษที่ส่งผลกระทบอย่างแสนสาหัสต่อชุมชนโดยรอบ

ในปี ๒๕๔๐ ความรุนแรงของมลพิษมาบตาพุดปะทุขึ้นเป็นข่าวใหญ่
เมื่อครูและนักเรียนโรงเรียนมาบตาพุดพันพิทยาคารไม่สามารถทนต่อกลิ่นเหม็น
ที่ลอยมาจากนิคมอุตสาหกรรมได้
หลายคนล้มป่วยถึงขั้นต้องเข้ารับการรักษาพยาบาลฉุกเฉิน
สุดท้ายโรงเรียนต้องเป็นฝ่ายย้ายออกจากพื้นที่เพื่อหนีมลพิษ

หลังจากนั้นความสนใจของสังคมที่มีต่อสภาพมลพิษในมาบตาพุด
และการแก้ไขปัญหาของรัฐบาลก็จางหายไป
…ตามระยะห่างที่เพิ่มขึ้น ระหว่างโรงเรียนกับแหล่งกำเนิดมลพิษ…

วู้ วู้ วู้วววว

หลังจากประท้วงไฮสปีดของทีโอทีเงียบๆ คนเดียว
ด้วยการงดเปิดคอมต่อเน็ทที่บ้านมาหลายวัน
(ทีโอทีมันจะรู้ตัวไหมเนี่ยว่าข้าประท้วงมันอยู่)
เพราะเข้าเว็บไซต์หน้าต่างๆ ในตระกูล WordPress ไม่ได้เลย

จู่ๆ ก็รู้สึกว่าต้องลงมือทำอะไรซักอย่างแล้ว
ประท้วงอยู่ลำพังโดยที่คู่กรณีไม่รู้อิโหน่อิเหน่
เห็นจะไม่ใช่ทางออกของปัญหาเป็นแน่แท้

จึงเปิดคอม ต่อเน็ท แล้วเข้าไปที่เว็บไซต์ของทีโอที เพื่อมองหาเบอร์โทรศัพท์ร้องเรียนปัญหา
ระหว่างที่ยังกวาดสายตาไม่เจอตัวเลข ๙ ตัว
เราก็เหลือบไปเห็นกระดานถาม-ตอบเสียก่อน
คลิกเข้าไปก็เจอบอร์ดที่แยก “อินเทอร์เน็ตความเร็วสูง ADSL” ไว้เป็นที่เป็นทาง
แล้วเราก็ได้พบกับกระทู้ ขอข้อมูลลูกค้า ADSL ที่ประสบปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ต่างประเทศ
นี่น่าจะเป็นทางออกเบื้องต้นสำหรับการแก้ปัญหา

ใครก็ได้ช่วยที…เข้า wordpress ไม่ได้

รู้สึกเซ็งและหงุดหงิดต่อเนื่องมากเกือบสัปดาห์แล้ว
เพราะเจ้าคอมพิวเตอร์ที่บ้านมันมีอาการแปลกๆ
จากที่เคยท่องเน็ตเข้าเว็บโน้นเว็บนี้ เช็คเมลล์ อ่านกระทู้ และอัพเดทบล็อกได้อย่างง่ายดาย
พอวันพุธที่แล้ว มันก็ทำทุกอย่างได้เหมือนเดิมยกเว้นอย่างเดียวที่สำคัญมากๆ
คือ เข้า wordpress ไม่ได้

น่าแปลกที่มันเข้าไม่ได้เฉพาะเว็บไซต์ในตระกูล wordpress
wordpress.com เข้าไม่ได้
th.wordpress.com ก็เข้าไม่ได้
นั่นหมายความว่า เรานั่งอัพเดทบล็อกก่อนเข้านอนไม่ได้
และยังเข้าไปอ่านบล็อกเพื่อนร่วมสังคม wordpress จากคอมพิวเตอร์ที่บ้านไม่ได้เช่นกัน

เซ็ง โ-ค-ต-ร

พอมาออฟฟิศ เราก็สามารถเข้า wordpress ได้ตามปกติ
แต่จะให้มานั่งอัพเดทบล็อกหรืออ่านบล็อกชาวบ้านระหว่างเวลาทำงานมันก็ไม่สะดวก
เราชอบที่จะนั่งอ่านนั่งเขียนเงียบๆ ตอนกลางคืนมากกว่า

ตอนนี้ยังหาสาเหตุไม่ได้ว่า มันเป็นเพราะอะไร
ตั้งข้อสังเกตได้ 1 ข้อ
คือ ที่บ้านใช้อินเตอร์เน็ตไฮสปีดของ TOT
แต่ที่ออฟฟิศใช้ไฮสปีดของ TRUE

ผู้ให้บริการอินเตอร์คนละรายมีผลต่อการเข้า wordpress หรือไม่
เจ้าของบล็อกท่านอื่นๆ ที่ใช้ไฮสปีดของ TOT เจอปัญหาอย่างเราบ้างหรือเปล่า
รบกวนผู้รู้ทั้งหลายเข้ามาช่วยแก้ปัญหาหรือให้คำแนะนำเจ้าของบล็อกคิ้วหนาตาดำๆ คนนี้ด้วยเถิด
นะ นะ นะ … ขอร้อง

ก่อนจะหยิบเล่มต่อไปขึ้นมาอ่าน

เพราะผมมีวิธีคิดง่ายๆ ว่า
บนโลกนี้ยังมีหนังสือดีๆ รอให้เราเดินเข้าไปอ่านอีกตั้งมากมายหลายเล่ม
การอ่านหนังสืออย่างเคร่งครัดจริงจัง เป็นเรื่องที่ต้องใช้ทั้งเวลาและพลังงาน
เพราะฉะนั้นคนที่ยังเหลือสติสัมปชัญญะ ย่อมรู้ดีว่า…
ควรเสียเวลากับอะไรและไม่ควรเสียเวลากับอะไร

คัดลอกมาจากบทความที่ชื่อ ก่อนถึง ‘วันพิพากษา’
เขียนโดย อธิคม คุณาวุฒิ
ตีพิมพ์ในนิตยสารสานแสงอรุณ ปีที่ ๑๑ ฉบับที่ ๑ มกราคม-กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐

จะรู้ได้อย่างไรว่า…เราเดินมาถูกทาง

ชีวิตคือการเคลื่อนไปข้างหน้า
จะเดิน จะวิ่ง หรือจะคลานก้คือการเคลื่อนไหวไปข้างหน้า
และเมื่อต้องเคลื่อนที่ก็จำเป็นต้องเคยเลือกทางผิดมานักต่อนัก
เปลี่ยนเส้นทางได้เร็วก็มีโอกาสกลับมาถูก
เปลี่ยนเส้นทางช้าอาจไม่มีโอกาสเลย
จริงอยู่ว่าหลายเรื่องในชีวิตต้องดูกันยาวๆ
แต่ชีวิตก็ไม่ยืดยาวจนทำให้เราสามารถรอคอยจนความผิดเปลี่ยนมาเป็นความถูกได้เอง

ง่ายๆ เลยครับในการดูว่าทางไหนถูกและทางไหนผิด
ทางที่ผิดจะทำให้เราสูญเสียความปกติสุขในชีวิตไปหลังจากเลือกเดินแล้ว
ส่วนทางที่ถูกนั้น…อย่างน้อยก็มีความปกติเป็นรางวัล

คัดลอกมาจากบทความที่ชื่อ การเปลี่ยนเส้นทาง
คอลัมน์ คนคือการเดินทาง เขียนโดย ญามิลา
ตีพิมพ์ในเสาร์สวัสดี ปีที่ ๙ ฉบับที่ ๔๐๗ วันเสาร์ที่ ๑๐ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๐

เมื่อกระแสโลกร้อนย้อนมาเล่นงานอัล กอร์

source: http://www.diariolasamericas.com/news.php?nid=23752

คงทราบผลการประกาศรางวัลออสการ์ ครั้งที่ ๗๙ กันแล้วว่า…
ผู้กำกับรายใด นักแสดงคนไหน และภาพยนตร์เรื่องใดได้รับรางวัลกลับบ้านไปบ้าง

ด้วยไม่ใช่แฟนพันธุ์แท้วงการภาพยนตร์จึงไม่ได้ติดตามการถ่ายทอดสดแบบนาทีต่อนาที
แต่เมื่อทราบข่าวว่า An Inconvenient Truth ได้รับออสการ์
เราก็พลอยดีใจไปด้วย เพราะรางวัลคงช่วยให้อีกหลายๆ คนชายตามาเห็นปัญหาวิกฤตโลกร้อน
หน่วยงานหรือองค์กรที่พยายามตะโกนเรื่องนี้กันมานาน แต่ไม่ได้รับความสนใจเท่าที่ควร
เกาะกระแส An Inconvenient Truth คราวนี้อาจจะทำงานรณรงค์กันง่ายขึ้น

โดยส่วนตัวแล้ว เรามีความเห็นว่า ความบันเทิงในรูปแบบของภาพยนตร์สารคดีนี่แหละที่จะลดช่องว่างระหว่างคนทั่วไปกับสาระหนักๆ ได้
และเชื่อว่าหลังจากนี้ ต้องมีอีกหลายบ้านเชื้อเชิญให้อัล กอร์มาเลคเชอร์เรื่องสภาวะโลกร้อน
แบบตัวต่อตัวผ่านเครื่องเล่นดีวีดีและจอโทรทัศน์กันเลยทีเดียว

NIMBY…ตรงไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่หลังบ้านฉัน

N I M B และ Y ที่เรียงรวมกันเป็นคำว่า “NIMBY” (อ่านว่า นิม-บี้)
มาจากอักษร ๕ ตัวแรกของ Not in My Back Yard
แปลตรงๆ ได้ว่า ไม่ใช่ในสวนหลังบ้านของฉัน

แต่นัยที่ลึกกว่านั้นและเป็นความหมายที่ใช้กันโดยทั่วไป
คือการตีความถึงบุคคลหรือกลุ่มคนซึ่งไม่ต้องการให้สิ่งที่เป็นอันตราย
สิ่งที่มีแนวโน้มว่าจะเป็นอันตราย หรือสิ่งไม่น่าพึงพอใจ
ย่างกรายเข้ามาอยู่ในชุมชนหรือละแวกบ้านเรือนที่ตนเองอาศัยอยู่

วิธีดับอาการเบื่อเมีย

รถตู้ที่พาเรากลับจากทริป “สูดอากาศพิษให้เต็มปอด” เลี้ยวเข้าจอดหน้าอาคารสำนักงานของคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติในเวลาใกล้ ๔ ทุ่ม
สมาชิกร่วมทางร่ำลาด้วยเวลาสั้นๆ แล้วแยกย้ายกันเดินทางสู่ที่ซุกหัวนอนของตน

เราโบกแท็กซี่คันแรกที่เลี้ยวผ่านมา
เปิดประตูสีฟ้าของเจ้า Limo
แวบแรกที่เห็นหน้าคนขับ เราคิดในใจ…ดูไม่ค่อยเหมือนคนขับแท็กซี่เลยเว้ย…
กระนั้นก็ยังเอ่ยปากบอกจุดหมายปลายทางอย่างรวดเร็ว
สังเกตเห็นว่า เขาชะงักคิดนิดนึงก่อนพยักหน้าตอบรับ

เราโยนเป้ไว้บนเบาะ ขึ้นนั่งเรียบร้อยแล้วปิดประตู
รถหมุนล้อออกจากจุดนั้นได้เพียงนิดเดียว
ชายหนุ่มผมยาวและสวมต่างหูมากกว่า ๑ คู่ซึ่งนั่งอยู่หลังพวงมาลัย ก็อ้าปากถามว่า…