จาก plagiarism สู่ creative commons

หลังจากเปิดบล็อกตั้งแต่ปลายปีที่แล้ว
ก็ตั้งหน้าตั้งตาเขียนอย่างเดียว
ไม่ได้สนใจเรื่องลิขสิทธิ์ของงานเขียนเลย

เมื่อเจอกรณีโจรปล้นบล็อกเข้ากับตัวเอง
จึงได้รู้จักกับ creative commons เป็นครั้งแรก
ผ่านข้อความแสดงความเห็นของคุณ gooogolf

เราลองค้นหาข้อมูลเพิ่มเติม และเข้าไปอ่านเรื่องนี้ถึงต้นตอ
สุดท้ายก็ตัดสินใจพึ่งพา creative commons ในการคุ้มครองงานเขียนบนบล็อก

หนึ่งปีเต็มที่เธอสวมชุดกระโปรงสีน้ำตาล

เมื่อหญิงชาวอเมริกันคนหนึ่ง ลุกขึ้นมาประกาศว่า
“จะใส่ชุดกระโปรงสีน้ำตาลที่ตัดเย็บขึ้นเองชุดนี้ทุกวัน ต่อเนื่องเป็นเวลา 1 ปี”
หลายคนฟังแล้วอยากรู้ขึ้นมาฉับพลัน จะทำได้จริงเหรอ
แต่นั่นอาจไม่น่าสนใจเท่ากับข้อสงสัยที่ว่า…
เธอจะสวมชุดเดิมซ้ำไปซ้ำมาเป็นเวลา 12 เดือนเพื่ออะไร

source : www.littlebrowndress.com

บทจบของ plagiarism

การสอบถามความคืบหน้าเกิดขึ้นเมื่อวันอังคารที่ ๒๒ พ.ค. ๕๐
บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวันบอกว่า
เขาได้รับจดหมายซองสีน้ำตาลของเรา
และนำเรื่องนี้หารือกับบรรณาธิการบทความของหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน
ซึ่งรับผิดชอบบทความที่คอลัมนิสต์แต่ละคนส่งมา

หลังจากรับทราบสิ่งที่เกิดขึ้น
บรรณาธิการบทความฯ ได้แจ้งเรื่องนี้ไปยังคุณอมร อมรวัฒนานนท์แล้ว
และให้คุณอมร เป็นผู้ตัดสินใจเองว่าจะทำอย่างไรต่อไป

LIVE EARTH ณ 7.7.07

ที่มาภาพ : http://liveearth.msn.com/

เทศกาลดนตรีครั้งยิ่งใหญ่..น่าจะยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก..
ที่จัดขึ้นภายใต้ชื่อ “Live Earth”
กำลังจะเริ่มขึ้นในวันที่ ๗ กรกฎาคม ๒๕๕๐
หรือถ้าเรียกอย่างฝรั่งก็จะเป็น วันที่ 7 เดือน 7 ปี 07
ซึ่งตรงกับตัวเลข 7.7.07 ที่เราลากไปแขวนไว้เป็นชื่อเรื่อง

ที่บอกว่า “น่าจะยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก” ก็เพราะ…
มีศิลปิน นักดนตรีชั้นแนวหน้าของโลกมากกว่า ๑๕๐ ชีวิต
ร่วมขึ้นเวทีแสดงสด ต่อเนื่อง ๒๔ ชั่วโมง
ในคอนเสิร์ตที่จัดขึ้นวันเดียวกันรวม ๙ ประเทศใน ๗ ทวีป

อันได้แก่
นิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา
ลอนดอน, สหราชอาณาจักร
โจฮันเนสเบิร์ก, แอฟริกาใต้
ริโอ เดอ จาเนโร, บราซิล
เซี่ยงไฮ้, จีน
โตเกียว, ญี่ปุ่น
ซิดนีย์, ออสเตรเลีย
ฮัมบูร์ก, เยอรมนี
และ อิสตันบูล, ตุรกี

แหะ แหะ…งานนี้ไม่มีที่บ้านเรา
ใครอยากดูคงต้องซื้อตั๋วคอนเสิร์ตและตีตั๋วเครื่องบิน
เลือกบินไปสักประเทศที่ได้รับโอกาสจัดงานสำคัญนี้

“ฅ. เลือกข้าง” หายไป (ความคืบหน้า ๒)

หลังจากร่อนจดหมายถึงบรรณาธิการบริหารหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน
เมื่อวันศุกร์ที่ ๑๑ พฤษภาคม ๒๕๕๐
จนถึงวันนี้ เวลาก็ผ่านไปราว ๑ สัปดาห์
ทางโน้นน่าจะได้รับจดหมายแล้ว
แต่ยังไม่มีการแจ้งอะไรกลับมาทางอีเมลที่เราให้ไว้

ทว่า เมื่อเปิดหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ฉบับวันศุกร์ที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๕๐
เราสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น
คอลัมน์ ฅ. เลือกข้าง ของคุณอมร อมรวัฒนานนท์
ซึ่งเคยลงประจำทุกวันศุกร์หายไปแล้ว

แต่ก็ยังไม่รู้ว่า…
จะหายไปชั่วคราวเฉพาะฉบับนี้
หรือหายไปอย่างถาวร

คงต้องรอดูกันต่อไป

อนาคตของสังคมไทย?

สังคมที่มีอนาคตนั้น
สมควรที่จะหลงเหลือสติและความกล้าหาญ
ในการที่จะแสดงความยกย่องให้เป็นกำลังใจกันและกัน
แทนที่จะทำท่าห่วงแต่สถานภาพทางเศรษฐกิจของตัวเอง…
สถานภาพทางเศรษฐกิจที่เคยชินกับ
การก้มหน้าก้มตาเป็นทาสผู้กลัวการตั้งคำถาม

คัดลอกมาจาก EDITOR’S WAY
เขียนโดย อธิคม คุณาวุฒิ
ตีพิมพ์ในนิตยสาร WAY ISSUE 08 พฤษภาคม ๒๕๕๐

ความคืบหน้า กรณีโจรขึ้นบล็อก

วันนี้ครบ 1 สัปดาห์พอดี
สำหรับเหตุการณ์โจรปล้นบางส่วนของบทความไปตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฅ. เลือกข้าง
เราก็เลยส่งจดหมายซองสีน้ำตาลถึงบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน

ภายในมีจดหมายซึ่งเขียนชี้แจงอย่างสุภาพ

เจ้าข้าเอ๊ย…ระวังคนหน้าด้านขโมยบล็อก

คนหน้าด้านชื่อ “อมร อมรรัตนานนท์”
เขียนบทความชื่อ “ฤาจะให้หยุดลมหายใจชั่วคราว หากสังคมไทย ยังเป็นเช่นนี้?”
ในคอลัมน์ ฅ.เลือกข้าง
ตีพิมพ์ลงหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ฉบับวันที่ 4 พฤษภาคม 2550 หน้าที่ 13
โดยลอกข้อความบางส่วนไปจากบทความที่เราเขียนไว้ในบล็อกแห่งนี้

ใครไม่มีหนังสือพิมพ์อยู่ในมือ คลิกอ่านที่ภาพนี้เลย เราสแกนไว้ให้แล้ว

ข้อความแถบสีเหลือง เหมือนกับบทความที่เราเขียนลงบล็อกเมื่อวันที่ 29 มีนาคม 2550

(วันที่ 8 พ.ค. 2550 เพิ่มเติมภาพบทความในบล็อก
เพื่อให้เห็นความเหมือนแบบคำต่อคำชัดเจนมากขึ้น)
หรือจะคลิกเข้าไปอ่านโดยตรงที่มาบตาพุด…ยิ่งกว่าสำลักมลพิษ (ตอน๑)

โดยเฉพาะส่วนที่ขีดเส้นใต้สีแดงนั้น
เป็นการลอกสำนวนการเขียนของเราแบบคำต่อคำ
ไม่มีชั้นเชิงในการลอกเอาเสียเลย
แค่ copy และ paste แบบที่เด็กอนุบาลเพิ่งหัดใช้คอมพิวเตอร์เขาทำกันหนะ

หรือจะเข้าไปอ่านบทความของคุณ อมร อมรรัตนานนท์ที่ออนไลน์อยู่บนเว็บผู้จัดการก็ได้นะ
คลิกที่นี่เลย
(ลองอ่านความเห็นที่ 8 สิ เขาเขียนว่า “จะลอกมาหรือเขียนเองก็ไมว่ากัน” … เออ เอาเข้าไป คิดกันแบบนี้เลยเว้ย)

เท่านั้นยังไม่พอ