ทัอถกใยฝ้ายปลอดสารเป็นผ้าอ้อมเกษตรอินทรีย์

มูลนิธิสายใยแผ่นดินและสหกรณ์กรีนเนท เอื้อเฟื้อภาพ

ภาพข้างบนคือผลผลิตฝ้ายที่พร้อมสำหรับการเก็บเกี่ยว
เห็นอย่างนี้ คงรู้สึกว่า “ก็เหมือนๆ กับฝ้ายในไร่ทั่วๆ ไปนั่นแหละ”
ทั้งที่ความจริงแล้วมันพิเศษกว่านั้นเยอะ

อย่างแรกเลย มันเป็นฝ้ายที่ปลูกในระบบเกษตรอินทรีย์
ซึ่งหมายความว่า ปฏิเสธการใช้สารเคมีอย่างสิ้นเชิง
ไม่เพียงยาฆ่าแมลง หรือสารเคมีกำจัดศัตรูพืช
แต่รวมไปถึงปุ๋ยเคมีบำรุงดินด้วย

อย่างที่สอง มันเป็นไร่ที่ปลูกฝ้ายผสมผสานกับพืชอื่นๆ
เช่น พริก มะเขือ ข้าวโพด ฯลฯ
อันเป็นผลดีต่อความหลากหลายทางชีวภาพของระบบนิเวศบริเวณนั้น

ทั้งสองประการข้างต้น ทำให้ไร่ฝ้ายแห่งนี้เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมจริงๆ
อยากรู้ไหมว่ามันอยู่ที่ไหน ใครเป็นคนปลูก
แล้วทำไมต้องเป็นการปลูกฝ้ายแบบเกษตรอินทรีย์
คำตอบมีอยู่แล้วในบรรทัดถัดไป

ที่นี่ที่ไหน…?

จักรยานที่จอดเรียงเป็นแถวเป็นแนว นับสิบๆ คัน
ถือเป็นภาพหาดูยากของคนกรุงเทพอย่างเรา
เพราะย่านที่เราอยู่หาคนขี่จักรยานได้น้อยเต็มที
อาจจะมีโฉบผ่านตาบ้าง แต่ก็เป็นการใช้งานในซอยเท่านั้น
ส่วนถนนใหญ่ที่จราจรยุ่งเหยิง ดูจะไม่เหลือพื้นที่ให้นักนิยมจักรยานอีกแล้ว

พอเห็นภาพนี้บนฟุตบาธริมถนนใหญ่ที่ช่องทางการจราจรทั้ง 6 เลนถูกคั่นด้วยเกาะกลาง
รู้สึกถูกใจ ก็เลยต้องคว้ากล้องมากดชัตเตอร์

โธ่ นึกว่าจะเสียว

วันนี้พิเศษกว่าวันทำงานอื่นๆ ของเรา ตรงที่…
ต้องไปจุฬา ให้ทันเวลา 9 โมง
กะอยู่แล้วว่า เข้าเมืองช่วงนี้ต้องเจอกับรถติดแสนสาหัส
แต่ที่เจอกับตัวเองมันอาการหนักกว่าที่คาดไว้ไม่รู้กี่เท่า

รถโรงเรียนมีขา!!!

คนกรุงเทพฯ คงรู้กันดีว่า…การจราจรหน้าโรงเรียนในช่วงเปิดเทอมสาหัสแค่ไหน
ยิ่งเป็นโรงเรียนที่มีจำนวนนักเรียนมากเท่าไหร่
และยิ่งเป็นนักเรียนจากครอบครัวที่มีฐานะดีมากไหร่
ความหนาแน่นของรถยนต์ทั้งช่วงก่อนเคารพธงชาติและหลังเลิกเรียน ก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

คงไม่ต่างจากสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับเมือง Mitcham ในประเทศออสเตรเลีย
ทว่าวันนี้…มันเปลี่ยนไปแล้ว