ชีวิตที่นับหนึ่งในเดือนเก้า

ในที่สุดเราก็ปลดตัวเองออกจากงานประจำ กลายเป็นคนไม่มีสังกัดอีกต่อไป
เพื่อนที่ทำงานแบบเป็นนายตัวเองมานาน บอกกับเราว่า
“ยินดีต้อนรับสู่สมาคมฟรีแลนซ์แห่งประเทศไทย”

ย้อนกลับไปเมื่อสัปดาห์สุดท้ายของเดือนกรกฎาคม
เราตัดสินใจคำตอบสุดท้ายให้ตัวเองโดยยังมองไม่ค่อยเห็นว่า
เส้นทางข้างหน้าจะปูพรมดอกไม้หลากสีหรือขรุขระเต็มไปด้วยฝุ่นของถนนลูกรัง
แปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกันที่รู้สึกสบายใจกับทางเลือกที่ปราศจากความมั่นคง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคที่เศรษฐกิจไทยหมดแรงข้าวต้ม
อาจเป็นเพราะเราได้ยินเสียงกระซิบเกี่ยวกับการผจญภัยที่รออยู่…ก็เป็นได้

รัฐบาลสมัครต้อนรับเดือนเก้าด้วยการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินในเขตกรุงเทพฯ
ส่วนเราควรจะต้อนรับชีวิตการทำงานอยู่กับบ้านด้วยการจัดข้าวของที่ขนกลับมาจาก (อดีต) ออฟฟิศให้เข้าที่เข้าทาง เพื่อให้บรรยากาศแถวนี้เอื้อต่อการคิดการเขียนงานอย่างขยันขันแข็งมากกว่าที่เป็นอยู่สักหน่อย
แต่…ยังอะ ตอนนี้ยังไม่อยากรื้อของออกมาจากกล่องกระดาษ

เราก็เลยเลือกที่จะประเดิมชีวิตฟรีแลนซ์ด้วยการปลูกต้นไม้
มิได้ปลูกเพื่อหวังผลในการลดโลกร้อน
อย่างที่หลายๆ องค์กรชอบใช้เป็นกิจกรรมโปรโมทภาพลักษณ์
แต่เป็นการปลูกเพื่อให้กำลังใจตัวเอง และเพื่อย้ำเตือนถึงการนับหนึ่งของสีเขียวๆ ที่จะงอกงาม

หลังจากรื้อค้นอยู่สักพัก เราก็หยิบชุดปลูกต้นไม้ 2 ชุดออกมาปัดฝุ่น
เก็บไว้นานหลายเดือน หวังว่าชีวิตน้อยๆ จะยังไม่ฝ่อไปเสียก่อนนะ
แล้วก็หอบหิ้วข้าวของออกไปนั่งริมแปลงผักชั่วคราวของพ่อ
โดยมีหมาจุดมาเดินป้วนเปี้ยนทำจมูกฟุดฟิดอยู่ใกล้ๆ
รู้ทันที…เจ้าตัวแสบไม่ได้มาให้กำลังใจ แต่มามองหาของกิน

เราเริ่มต้นด้วยชุดปลูกต้นไม้ของมูลนิธิสืบนาคะเสถียร

หากรวด 4-5 ก้อนมารองก้นกระถางพลาสติก
ใส่ดินผสมขุยใยกาบมะพร้าวลงไปประมาณ 1 ใน 3 ของความสูงกระถาง
วางหัวว่านสี่ทิศอย่างเบามือและตั้งใจ
โรยดินผสมขุยใยกาบมะพร้าวลงไปอีกครั้งจนเต็มกระถาง
รดน้ำพอชุ่ม เป็นอันเสร็จพิธี

ตามทฤษฎี…หัวของว่านสี่ทิศในอ้อมกอดของวัสดุปลูกที่มีความชุ่มชื้นจะงอกภายใน 1 สัปดาห์
ก็ต้องมาลุ้นว่า ว่านสี่ทิศของเราจะเป็นอย่างไร

กระถางที่สองเป็นเป็นกระถางดินเผาไม่มีรู มาพร้อมกับชุดปลูกข้าวของโครงการเกษตรอินทรีย์สนามบินสุโขทัย
ซึ่งสำหรับวันนี้เราทำได้เพียงแค่เตรียมพื้นที่สำหรับปลูกข้าว…ใช่แล้ว เราจะปลูกข้าวในกระถาง

ขั้นตอนแรกคือเทวัสดุปลูกลงไปในกระถาง เกลี่ยให้เรียบ แล้วใส่น้ำให้ท่วม

เห็นชัดเจนว่า ไอ้ที่นอนแช่น้ำอยู่ในกระถางคือดินที่มีส่วนผสมของดินเหนียว
จากที่เกาะตัวเป็นเม็ดแห้งๆ น้ำทำให้มันละลายเป็นเนื้อเดียวกัน
ลองเอานิ้วจิ้ม นิ่มและหยุ่น น่าจะเป็นลักษณะเดียวกับดินในนาข้าว
นึกอยากลองเดินย่ำทำนาขึ้นมาฉับพลัน น่าจะเพลินตีนดี
สงสัยต้องไขว่คว้าหาโอกาสไปลองดำนาบ้างแล้ว
คงจะเยี่ยมมากๆ ถ้าครั้งหนึ่งในชีวิตได้มีโอกาสสัมผัสเสี้ยวส่วนอาชีพของบรรพบุรุษไทย
และได้รู้ซึ้งว่า กระดูกสันหลังของชาติเขามีการงานอันหนักหน่วงอย่างไร

ส่วนเมล็ดพันธุ์ข้าวอินทรีย์ที่บรรจุอยู่ในถุงผ้าดิบใบเล็กๆ นั้น ไม่สามารถนำไปปลูกได้ทันที
ต้องแช่น้ำสะอาด ทิ้งไว้ประมาณ 8-10 ชั่วโมง
รอกระทั่งข้าวเริ่มงอกจึงจะมีโอกาสสัมผัสพื้นดิน

เราใช้เวลาเพียงไม่นานในการปลูกว่านสี่ทิศและเตรียมดินสำหรับปลูกข้าวอินทรีย์
แต่ถือได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่เราได้อยู่กับตัวเองจริงๆ นิ่งและเงียบ จดจ่ออยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
เหมือนกับเราตั้งใจปลูก พร้อมกับส่งกำลังใจให้มันงอกขึ้นมาเป็นต้นได้สำเร็จ
อธิบายไม่ถูก…มันรู้สึกดีจริงๆ นะ เหมือนอะดรีนาลีนพลุ่งพล่าน

มานั่งนึกดูว่า เราปลูกต้นไม้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
คำตอบคือจำไม่ได้แล้ว มันคงผ่านมานานมาก
อืม…เราควรจะปลูกต้นไม้บ้าง เพื่อผ่อนใจตัวเอง
ใช่แล้ว จากนี้ไปเราจะปลูกต้นไม้ให้บ่อยขึ้น
เอาเป็นว่า เราจะปลูกต้นไม้อย่างน้อย 1 ต้นในสัปดาห์แรกของทุกเดือน…สัญญา

เอกสารแผ่นเล็กๆ ที่มาพร้อมกับชุดปลูกต้นไม้ของมูลนิธิสืบนาคะเสถียร เขียนไว้ว่า..
หากปลูกว่านสี่ทิศไว้ในบ้าน ผู้อาศัยจะปลอดภัยจากอันตราย ไม่ว่าจะเดินทางไปในทิศทางใด
เอ๊ะ…มันจะรวมความถึงการเลือกเดินบนเส้นทางฟรีแลนซ์ด้วยหรือเปล่าวะ