สันป่ายางวิทยาคม…มีดีมากกว่าพลังปิ่นโต (5)

ต้นตำรับพอเพียงและพึ่งพา (ตนเอง)

การใช้โทรศัพท์มือถือของนักเรียนอาจจะเป็นเรื่องปกติของโรงเรียนอื่นๆ
แต่ไม่ใช่สำหรับสันป่ายางวิทยาคมอย่างแน่นอน
เพราะที่นี่ไม่อนุญาตให้นักเรียนพกโทรศัพท์มือถือมาโรงเรียน
คณะกรรมการนักเรียนจะทำหน้าที่ตรวจสอบและคุมเข้มในเรื่องนี้

สันป่ายางวิทยาคม…มีดีมากกว่าพลังปิ่นโต (4)

เรียนให้รู้การใช้ชีวิต

เพราะต้องการปลูกฝังทักษะความเป็นผู้นำและการใช้ชีวิตอย่างมีคุณภาพ
โรงเรียนรัฐบาลแห่งนี้จึงไม่ได้สอนโดยมุ่งเน้นแต่วิชาการในตำราเรียน
แต่ครูจะเป็นกำลังหลักในการคัดเลือกโครงการที่สอดคล้องกับแนวคิดของโรงเรียน
และมอบโอกาสแห่งการเรียนรู้นอกห้องเรียนนั้นให้นักเรียนได้เลือกทำกิจกรรมตามความถนัดหรือความสนใจ

มยุรี ด้วงศรี ครูชำนาญการพิเศษ เปิดเผยว่า “เด็กที่นี่เรียนไม่เก่งหรอก
ไม่เคยได้เรียนพิเศษ เพราะเสาร์อาทิตย์ต้องช่วยพ่อแม่ทำงาน
แต่เข้ามหาวิทยาลัยได้เกือบ 100 เปอร์เซ็นต์ เพราะเด็กแต่ละคนจะรวบรวมผลงาน
การทำกิจกรรมเก็บไว้และส่งแนบไปพร้อมกับการสมัครเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา”

สันป่ายางวิทยาคม…มีดีมากกว่าพลังปิ่นโต (3)

เก่าแลกใหม่…ใช้คุ้มค่า

ก่อนที่จะเอาจริงเอาจังกับการหิ้วปิ่นโต
ในปี 2545 สันป่ายางวิทยาคมเป็น 1 ใน 28 โรงเรียนนำร่องที่ได้รับเลือก
ให้เข้าร่วมโครงการการใช้เทคโนโลยีสะอาดเพื่อลดการใช้ทรัพยากรในโรงเรียน
โดยมีสถาบันสิ่งแวดล้อมไทยเป็นพี่เลี้ยงที่คอยให้คำแนะนำ

เรื่องสำคัญที่ต้องหันมาใส่ใจประกอบด้วย การใช้ไฟฟ้า การใช้น้ำ
การใช้กระดาษ และการจัดการขยะ
ซึ่งครูนภาพรเล่าให้ฟังว่า เราไม่มีภาระเรื่องค่าน้ำประปาเพราะใช้น้ำจากบึงหลังโรงเรียน
ส่วนเรื่องอื่นๆ เราก็ปฏิบัติกันจนค่าใช้จ่ายลดลงอย่างชัดเจน โรงเรียนได้รับประโยชน์มากมาย
ดังนั้นเมื่อสิ้นสุดโครงการในช่วงเวลาประมาณ 1 ปี เราจึงดำเนินการต่อมาเรื่อยๆ จนถึงปัจจุบัน

ตัวอย่างการลงมือลดค่าไฟฟ้า ได้แก่ การเปลี่ยนมาใช้เชือกกระตุกสำหรับเปิด-ปิดไฟฟ้าแสงสว่างในแต่ละจุดแทนที่จะต้องเปิด-ปิดพร้อมกันทีเดียวหลายดวง และการยุบรวมกระติกน้ำร้อนในห้องพักครูให้เหลือเพียงใบเดียว

เช่นเดียวกับการลดใช้กระดาษโดยกำหนดกติกา “สมุดเก่าแลกเล่มใหม่”
รวมทั้งโครงการ “พาฉันกลับบ้าน” ที่สอนนักเรียนให้ใช้กระดาษคุ้มทั้งสองหน้าก่อนแยกขาย

สันป่ายางวิทยาคม…มีดีมากกว่าพลังปิ่นโต (2)

เปิดฉากโรงเรียนพลังปิ่นโต

นภาพร อิ่มใจ รองผู้อำนวยการโรงเรียน ชี้ให้ดูอาคารชั้นเดียวเปิดโล่งที่เคยเป็นโรงอาหาร
ก่อนจะเล่าย้อนถึงจุดเริ่มของธรรมเนียมการหิ้วปิ่นโต
ประมาณปี 2547-2548 นักเรียนของโรงเรียนสันป่ายางวิทยาคมมีโอกาสเข้าร่วมโครงการ
“อ.ย. น้อย” ที่ริเริ่มโดยสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา กระทรวงสาธารณสุข
พวกเขาได้เรียนรู้ขั้นตอนการตรวจสอบคุณภาพอาหารว่า
มีสารอันตรายปนเปื้อนหรือไม่ สะอาดปลอดภัยสำหรับการบริโภคหรือไม่
ทุกเมนูที่วางขายในโรงอาหารจึงหนีไม่พ้นการตรวจสอบของบรรดา อ.ย. น้อยมือใหม่

สันป่ายางวิทยาคม…มีดีมากกว่าพลังปิ่นโต (1)

ลำพังเรื่องราวของครูและเด็ก
ที่พร้อมใจกันหิ้วปิ่นโตไปโรงเรียนก็น่าทึ่งมากพอแล้ว
แต่เมื่อได้สัมผัสบรรยากาศของสถานที่จริง
และร่วมวงสนทนากับชาวสันป่ายางวิทยาคม
ยิ่งต้องอ้าปากค้างกับความพิเศษสุดของสถานศึกษาแห่งนี้
…เพราะพวกเขามีดีมากกว่าพลังปิ่นโตที่ใครๆ ร่ำลือ…

ไม่ใช่แค่เรื่องกล้วยๆ

กลายเป็นข่าวฮือฮาในช่วงปลายเดือนตุลาคมปีที่แล้ว
เมื่อชาวญี่ปุ่นแย่งกันซื้อกล้วยหอมจนเกลี้ยงซูเปอร์มาร์เก็ต!!
ปรากฏการณ์กล้วยหอมขาดตลาดเกิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่นได้อย่างไร
…และทำไมมันจึงไม่ใช่แค่ “เรื่องกล้วยๆ”

กล้วยหอมครองอันดับผลไม้ยอดนิยมของชาวญี่ปุ่นมานานหลายปี
จากสถิติในปี 2550 ชาวญี่ปุ่นบริโภคกล้วยหอมมากถึง 970,000 ตัน
แต่ความต้องการของผู้บริโภคแดนปลาดิบก็พุ่งพรวดถึงขีดสุดในช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา
เพียงเพราะกล้วยหอมคือเคล็ดลับของการลดน้ำหนักที่ได้รับการบอกต่อว่า…ง่ายและได้ผล

ผู้จุดกระแสแห่กินกล้วยหอมเป็นเภสัชกรหญิงวัย 31 ปีที่ชื่อ ซูมิโกะ วาตานาเบะ
เธอพยายามคิดค้นหนทางกำจัดความอ้วนในรูปแบบที่ไม่ต้องทรมานกับการอดอาหาร
หรือออกกำลังกายจนเหน็ดเหนื่อย
ด้วยเล็งเห็นว่ากล้วยหอมเป็นผลไม้ที่เต็มไปด้วยวิตามินและแร่ธาตุ แต่มีแคลอรี่ต่ำ
ซูมิโกะจึงออกแบบสูตรลดความอ้วนสำหรับฮิโตชิ ผู้เป็นสามี
โดยให้เขากินกล้วยหอมพร้อมน้ำเปล่าเป็นอาหารเช้า
อีกสองมื้อที่เหลือจะเลือกรับประทานอะไรก็ได้ โดยมีเงื่อนไข…
มื้อเย็นต้องเสร็จสิ้นก่อนสองทุ่ม งดของหวานหลังอาหาร และเข้านอนก่อนเที่ยงคืน