คำให้การของ ทอท.

คงไม่มีใครจะชี้แจงข้อกังขาและคำถามคาใจ
เกี่ยวกับการแก้ปัญหาผลกระทบจากการเปิดใช้สนามบินสุวรรณภูมิ
ได้ดีเท่ากับ เสรีรัตน์ ประสุตานนท์ ผู้อำนวยการการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ซึ่งเขาเองก็ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า ทอท. แก้ปัญหาล่าช้า
โดยให้เหตุผลว่า…
เป็นหน่วยงานราชการ ทุกอย่างต้องมีขั้นตอน มีการตรวจสอบ

“เรื่องการจ่ายเงินชดเชย ความเห็นส่วนตัวยอมรับว่าช้า
เพราะเรื่องพวกนี้ต้องได้รับความยินยอมทั้งสองฝ่าย”

สาหัสที่สุดของเหยื่อหูดับ (ตอน 2)

ป้าสมใจต้องเจอกับโชคร้ายชั้นที่ 2 เมื่ออีไอเอระบุเงื่อนไขว่า…
ทอท. จะเจรจาซื้อสิ่งปลูกสร้างในเขต NEF มากกว่า 40 ซึ่งก่อสร้างก่อนปี 2544 เท่านั้น
แต่บ้านหลังนี้สร้างเสร็จในปี 2546
โดยที่ป้าสมใจไม่รู้จริงๆ ว่า สนามบินจะมาตั้งอยู่ข้างบ้าน

เดิมทีเธออยู่ทาวน์เฮาส์แคบๆ ในซอยสุขุมวิท 93
เมื่อพี่ชายของสามีซึ่งมีที่ดินเปล่าละแวกลาดกระบัง เอ่ยชวนให้มาอยู่ใกล้ๆ กัน
ป้าสมใจจึงยอมแลกเงินสะสมก้อนโตกับที่พักพิงในบั้นปลายชีวิต

“อยู่ตรงนี้ตั้งแต่ปี 46 ไม่รู้เลยว่าจะมีสนามบิน
จนเขามารื้อเสาไฟฟ้าแรงสูง เลยไปถามว่ารื้อทำไม
เขาบอกจะสร้างสนามบิน เราก็เหรอ ไม่รู้เรื่องเลย
นึกไม่ออกว่าสนามบินมาแล้วจะเป็นยังไง
ไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำ เพราะรู้สึกว่าไม่เกี่ยวกับเรา”

ช่วงแรกที่สนามบินเปิด มีเจ้าหน้าที่เข้ามาถามไถ่ว่า
ถ้าได้รับเงินชดเชย จะยอมย้ายออกไปไหม
ป้าสมใจเองไม่ลังเลที่จะย้ายหนีเสียงเครื่องบินอยู่แล้ว
ขอเพียงจ่ายเท่ากับยอดรวมที่หมดไปกับการถมที่และสร้างบ้านหลังนี้ก็ยังดี
แต่เจ้าหน้าที่คนนั้นก็หายเงียบไป และไม่โผล่หัวมาให้เห็นอีกเลย

สาหัสที่สุดของเหยื่อหูดับ (ตอน 1)

“ระดับผู้ใหญ่ก็เหมือนกับขากน้ำลายถุยไปเปล่าๆ ไม่ได้เรื่อง ไม่อาย
ถึงขนาดพูดออกข่าวเลยนะว่า เดี๋ยวผมจะไปเคลียร์ภายในเดือนนั้น เดือนนี้ แล้วก็เงียบ
เขารับปากว่าจะมาแก้ปัญหา แล้วก็หายไป”

ถ้อยคำประนามการรับปากอย่างขอไปทีนี้ เป็นของป้าสมใจ ปัญญานสนธิ
เจ้าของบ้านเดี่ยวในซอยไม่มีชื่อ บนถนนลาดกระบัง
ใกล้สามแยกไฟแดงที่จะเลี้ยวขวาไปสู่ถนนร่มเกล้า

บ้านของป้าสมใจอยู่ตั้งอยู่ลำพังในช่วงเกือบท้ายซอยท่ามกลางพื้นที่สีเขียว
มองต่อไปจนสุดซอยก็ไม่พบสิ่งปลูกสร้างใดๆ อีกเลย
ยกเว้นแนวรั้วของสนามบินสุวรรณภูมิและเครื่องบินที่จอดรอเวลาเหินฟ้าในเที่ยวต่อไป
คำบรรยายเช่นนี้ อาจทำให้รู้สึกว่า บ้านหลังนี้ก็อยู่ใกล้สนามบิน
ไม่ต่างจากชุมชนหลังสวนหรือหมู่บ้านเคหะนคร 2

ทว่าเมื่อมองจากภาพถ่ายทางอากาศ
แล้วเล็งเส้นตรงจากแนวรันเวย์ฝั่งตะวันตกขึ้นไปทางทิศเหนือ
แม้เพียงการคะเนด้วยสายตาก็พอจะเห็นเลาๆ ว่า
มันพาดทับบ้านหลังคาสีแดงของป้าสมใจไปแบบฉิวเฉียด

หากวางเส้นที่ระบุขอบเขตของพื้นที่ที่ NEF มากกว่า 40 เข้าไปด้วย ก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นว่า…
บ้านของเธออยู่ในแนวเส้นทางการบินขึ้น-ลงของทุกเที่ยวบินที่ใช้งานรันเวย์ฝั่งตะวันตก
และอยู่ใกล้ชิดติดรันเวย์มากที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับบ้านทุกๆ หลังที่รายล้อมสนามบินสุวรรณภูมิ
เป็นความใกล้ชิดชนิดที่ไม่ว่าจะเปลี่ยนแนวเส้นเสียงกันสักกี่ครั้ง
บ้านหลังนี้ไม่เคยหลุดจากโผ NEF มากกว่า 40 เลย

…นี่คือเหยื่อที่โดนเพชฌฆาตความเงียบเล่นงานหนักที่สุดนั่นเอง…

เลข NEF ชี้ชะตา ที่มาพร้อมทางออกสวยหรู (ตอน 2)

บริษัท ท่าอากาศยานไทย จำกัด (มหาชน) หรือ ทอท. จำเป็นต้องใช้ผลการคำนวณค่า NEF คาดการณ์ขอบเขตของพื้นที่ที่จะได้รับผลกระทบทางเสียง
เพื่อดำเนินการแก้ปัญหาหรือบรรเทาผลกระทบที่จะเกิดขึ้นจากการเปิดใช้งานสนามบิน

ซึ่งในรายงานฉบับสมบูรณ์การศึกษาผลกระทบสิ่งแวดล้อมโครงการท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
หรือที่เรียกสั้นๆ ว่า EIA ได้ระบุถึง “แผนปฏิบัติการด้านการชดเชยแก่ผู้อาศัยโดยรอบท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ” เอาไว้อย่างชัดเจนว่า…

ในเขต NEF มากกว่า 40
ทอท.ต้องเจรจาซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้างซึ่งสร้างก่อนปี 2544 ให้เสร็จก่อนเปิดใช้ท่าอากาศยานฯ
หากเจ้าของที่ดินและสิ่งปลูกสร้างไม่ประสงค์จะขาย
ทอท. ต้องสนับสนุนและปรับปรุงหรือติดตั้งวัสดุอุปกรณ์ลดผลกระทบด้านเสียง
และประชาสัมพันธ์ให้ผู้ที่อยู่อาศัยในพื้นที่ดังกล่างรับทราบข้อมูลเกี่ยวกับผลกระทบ
ทอท. ต้องแจ้งหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการให้อนุญาตว่า..
พื้นที่ดังกล่าวอยู่ในเขตที่ได้รับผลกระทบทางเสียงในระดับสูงและไม่สามารถอยู่อาศัยได้

เลข NEF ชี้ชะตา ที่มาพร้อมทางออกสวยหรู (ตอน 1)

“NEF” หรือ “Noise Exposure Forecast”
คือหน่วยที่ใช้สำหรับคาดการณ์หรือประเมินเสียงรบกวนที่เกิดขึ้นจากกิจกรรมการบิน
ซึ่งจะส่งผลกระทบโดยตรงต่อชุมชนใกล้สนามบิน

เอกสารขององค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ (ICAO) ระบุแนวทางการใช้ที่ดินที่สอดคล้องกับความดังของเสียงจากเครื่องบินเอาไว้ว่า…
บริเวณที่คาดการณ์ว่า NEF มากกว่า 40 คือพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบเรื่องเสียงอย่างรุนแรง
ไม่เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับที่อยู่อาศัย โรงเรียน โรงพยาบาล ศาสนสถาน

เมื่อเพชฌฆาตความเงียบแผลงฤทธิ์ (ตอน 3)

ข้ามฝั่งจากชุมชนทางทิศเหนือของสนามบิน
มายังชุมชนทางตอนใต้ของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิกันบ้าง

แม้จะห่างจากรันเวย์เกือบ 2 กิโลเมตร
แต่ทั้งวัดบางโฉลงในและโรงเรียนวัดบางโฉลงใน
ซึ่งเป็นสถานที่ที่อ่อนไหวต่อเสียงรบกวนก็ยังหนีไม่พ้นเสียงเครื่องบิน
สมาธิซึ่งจำเป็นต่อการปฏิบัติธรรมและกิจกรรมการเรียนการสอน
จึงถูกท้าทายโดยศัตรูตัวฉกาจอยู่ตลอดเวลา

มลพิษทางเสียงไม่ได้เล่นงานทุกชุมชนที่รายล้อมท่าอากาศยานสุวรรณภูมิอย่างเท่าเทียมกัน
เพราะความดังในจังหวะที่เครื่องบินเร่งทะยานขึ้นฟ้าและลดระดับเพื่อร่อนลงสู่พื้นดิน
จะแผ่รัศมีความเดือดร้อนตามแนวเส้นทางการบินเท่านั้น
ยิ่งอยู่ในตำแหน่งที่ตรงกับแนวเส้นทางการบินและใกล้รันเวย์มากเท่าไหร่
ระดับความดังก็ยิ่งเพิ่มดีกรีมากขึ้น

ดังนั้น …

เมื่อเพชฌฆาตความเงียบแผลงฤทธิ์ (ตอน 2)

ที่อยู่ติดกับชุมชนหลังสวน คือหมู่บ้านเคหะนคร 2
ชุมชนขนาด 650 หลังคาเรือนของกลุ่มคนชั้นกลางถึงชั้นล่างจำนวนกว่า 4,000 ชีวิต
ซึ่งได้รับความเดือดร้อนจากเสียงเครื่องบินไม่แพ้กัน

“พี่เอ” ธนทศ ปรีเปรม รองประธานหมู่บ้านเคหะนคร 2
ใช้ชีวิตกับความเงียบสงบย่านชานเมืองมาเกือบ 30 ปี
บรรยายความอัดอั้นที่ต้องเจอกับเสียงแหวกอากาศของนกเหล็กว่า

“ยังไงผมก็ชินไม่ได้ เพราะเสียงมันดังมาก ดังเกินกว่าที่จะชินได้
มันไม่ใช่เสียงที่แป๊ปเดียวหายไป แต่มันก้องอยู่ในรูหู อยู่ในระบบประสาท
ยิ่งเป็นช่วงที่เครื่องบินขึ้นเนี่ย มันสั่นเข้าไปในกระดูก สั่นเข้าไปในใจ
บอกไปก็ไม่มีใครรู้สึกหรอก ต้องมาอยู่เอง คุณถึงจะรู้”

เมื่อเพชฌฆาตความเงียบแผลงฤทธิ์ (ตอน 1)

ครั้งแรกที่รับรู้ว่าสนามบินจะมา
ไม่มีสักคนที่จะจินตนาการระดับความกระหึ่มของเครื่องบิน
ที่ขึ้น-ลงผ่านหลังคาบ้านตลอดเวลาได้เทียบเท่ากับเสียงที่เกิดขึ้นจริงๆ
กระทั่งมันแผดก้องเต็มสองหู จึงรู้ว่า…
นับจากนี้คงไม่มีทางใช้ชีวิตให้เป็นปกติสุขได้เช่นเดิม

1 ปีสนามบินสุวรรณภูมิ “เพชฌฆาตความเงียบ”

หอบังคับการบินที่สูงที่สุดในโลก ระบบการนำร่องอันทันสมัย

เชื่อมโยงระบบบริหารจัดการด้วยเทคโนโลยีไอทีระดับโลก

โครงสร้างทางสถาปัตยกรรมโดดเด่นเป็นสากล
ตกแต่งภายในด้วยงานจิตรกรรมและประติมากรรมที่สะท้อนความเป็นไทย

มีทางวิ่งที่เปิดโอกาสให้เครื่องบินขึ้นลงไม่น้อยกว่า 76 เที่ยวบินต่อชั่วโมง

เหล่านี้เป็นเพียงจุดขายบางส่วนของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
ที่ถูกหยิบยกขึ้นมาโหมประโคมแบบต่อเนื่อง
เพื่อปลุกกระแสความภาคภูมิใจของคนไทยทั้งชาติ
ตั้งแต่ก่อนจะเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อ 28 กันยายน 2549

แต่

การต่อสู้ไม่รู้จบของชุมชนลุ่มน้ำมูน

มันเป็นเขื่อนหินถมแกนดินเหนียว
ที่ได้รับการอนุมัติให้สร้างขึ้น ณ หมู่บ้านหัวเห่ว อ.โขงเจียม จ.อุบลราชธานี
เมื่อ 8 เมษายน 2532 โดยรัฐบาลของพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ
…คุ้นหูกันบ้างไหมกับชื่อ “เขื่อนปากมูน”…

การก่อสร้างเริ่มต้นขึ้นในวันแรกของเดือนเมษายน 2534
ท่ามกลางการคัดค้านของชาวบ้านกลุ่มที่ได้รับผลกระทบ
กระนั้นเรี่ยวแรงเล็กๆ ของพวกเขาก็มิอาจหยุดยั้งการเดินหน้าโครงการของ กฟผ. ได้
ในที่สุด สิ่งแปลกปลอมของสายน้ำมูนก็เสร็จสมบูรณ์ และเริ่มต้นการผลิตกระแสไฟฟ้าในอีก 3 ปีถัดมา

หลังจากนั้น กลุ่มชาวบ้านซึ่งได้รับผลกระทบการสิ่งก่อสร้างปิดกั้นลำน้ำ
ก็ออกมาเคลื่อนไหวให้มีการเปิดเขื่อนมาโดยตลอด
การต่อสู้เพื่อปากท้องและป้องกันการล่มสลายของอาชีพประมงน้ำจืดในลุ่มน้ำมูนเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องยาวนาน
ไล่เรียงมาตั้งแต่สมัยรัฐบาลอานันท์ ปันยารชุน รัฐบาลนายบรรหาร ศิลปอาชา รัฐบาลพลเอกชวลิต ยงใจยุทธ รัฐบาลนายชวน หลีกภัย
หลายครั้งจบลงด้วยความรุนแรงและอาการบาดเจ็บของชาวบ้าน