หนึ่งดี + หนึ่งเกือบดี

วันนี้ไปรับร่มที่ส่งซ่อม
อ๊ะ อ๊ะ…หลายคนไม่รู้ล่ะสิว่า ร่มพังก็ส่งซ่อมได้เหมือนกัน

ร้านที่ว่านี้ชื่อ “เซียงไถ่” ตั้งอยู่บนถนนจักรเพชร
เรียกได้ว่าเป็นแหล่งอะไหล่ร่มสารพัด
เราพาร่มเจ๊งมาชุบชีวิตที่นี่เป็นครั้งที่ 3 แล้ว

หนึ่งปีฟรีแลนซ์

เวลาไหลไวมาก แป๊ปเดียวครบปีนึงแล้วที่ไม่มีสังกัด
ถามใจตัวเอง…ได้ยินเสียงตอบสั้นๆ “ดี”

ตามมาด้วยคำอธิบายยายยาวเหยียด
ชีวิตสนุก มีโอกาสใหม่ๆ เดินเข้ามาเรื่อยๆ
เหนื่อยกว่าเดิม ต้องคิดและวางแผนเยอะกว่าเดิม
โดยเฉพาะเรื่องการเงินที่ไม่แน่นอน
แต่รวมๆ ก็ผ่านมาได้ตลอดรอดฝั่งนิ

ฉะนั้น…
คงจะอยู่ในสถานะนี้ต่อไปอีกนาน น้าน นาน
ขอบคุณที่กล้ายื่นอิสระให้ตัวเอง

ปฏิบัติการลดรอยตีนกา!!

หา…เพิ่งรู้ว่าตัวเองเขียนหนังสือเกี่ยวกับความงามบนใบหน้า
ก็ตอนที่คลิกมาเจอหน้านี้

รายงานตัว

กลับมาถึงแผ่นดินไทยโดยสวัสดิภาพ
แอบมีกลิ่นอายของเครื่องเทศติดตัวมาด้วย
บอกตามตรง…
มันเป็นทริปที่เริ่มต้นด้วยความตื่นเต้นปนเปกับอาการหวาดหวั่นเล็กๆ
(ตามคำขู่ด้วยความหวังดีของคนรอบข้าง)

แต่สุดท้ายก็จบลงอย่างสวยงามและน่าประทับใจ
ถึงขนาดแว่วเสียงเรียกร้องของตัวเองและเพื่อนร่วมทริป…อยากกลับไปอีก
ทั้งๆ ที่เพิ่งจากมาไม่ถึงสัปดาห์

หนี-ออก-นอกประเทศ

เจ้าของบล็อกหนีไปเที่ยว
เจอตัวหนังสือกันอีกที..ช่วงวันเข้าพรรษาโน่นเลย
ใครแวะเวียนมา ยังฝากข้อความได้ตามสบาย

ไปแล้ว..ชะแว้บ

หนี-ออก-นอกเมือง

การได้หนีออกไปนอกกรุงเทพฯ
ไม่ว่าจะเพื่อท่องเที่ยวหรือทำงาน
ต่างเป็นความชื่นชอบอันดับต้นๆ ของชีวิต

สัปดาห์ที่แล้วลงใต้ไปชุมพร นครฯ และพัทลุง
นั่งรถยาวจนเมื่อยตู๊ด แต่นับว่าค้มค่ามากๆ กับ…

ห้ามล่า…ไม่รอด

ทราบข่าวนี้จากช่อง 9 อสมท. เมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านมา
สรุปสั้นๆ ไ้ด้ว่า ชาวบ้าน 2 คนเข้าไปหาปลาในเขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อย จ.พัทลุง
(บางข่าวก็บอกว่าเป็นป่าละเมาะริมเขตห้ามล่า)
แต่ดันไปเจอแจคพอตเป็นหมีควาย
ผลลัพธ์ก็คือ ชาวบ้านโดนทำร้าย ตาย 1 บาดเจ็บ 1

หลังทราบเรื่อง นายอำเภอควนขนุนนำกำลังเจ้าหน้าที่พร้อมอาวุธปืน
แม้จะมีปืนยิงยาสลบด้วย แต่ทำอีท่าไหนมิทราบได้
สุดท้ายเหลือเพียงซากหมีที่ไร้ลมหายใจ…ดังภาพด้านบน

นั่งรถไฟฟรีหนึ่งขบวน แถมอีกขบวน

เมื่อวานนี้ต้องลงพื้นที่ อ.บ้านโป่ง แบบไปเช้าเย็นกลับ
ตอนแรกว่าจะขับรถไปเอง
แต่ตอนหลังด๊านนนเปลี่ยนใจ นั่งรถไฟฉึกฉักดีกว่า
วิวใหม่ๆ จากหน้าต่างรถไฟ น่าสนใจกว่าสองฝั่งถนนเยอะ

แหม…ตารางรถไฟก็ช่างเป็นใจ
เที่ยวเช้ามีขบวนด่วนพิเศษ 43
ออกจากสถานีใกล้บ้าน 08.42 น. เทียบชานชลาบ่านโป่ง 09.32 น.
เวลาเหมาะเจาะมากๆ เพราะมีนัดตอน 10.00 น.

ส่วนเที่ยวกลับมีให้เลือกถึง 2 ขบวน
ธรรมดา 262 ออกจากบ้านโป่ง 16.28 น. ถึงบางบำหรุ 18.00 น.
และด่วนพิเศษ 40 จากโน่นตอน 18.01 น. ถึงปลายทาง 18.59 น.
เพราะไม่รู้ว่างานจะเสร็จกี่โมง ค่อยไปตัดสินใจที่โน่นแล้วกัน
…

เย่…คลอดแล้ว

ได้พลิกอ่านแบบเป็นเล่มซะที
หลังจากรอ ร้อ รอมาหลายวัน ^_^

วันสุขที่ 13…แห่งการรับ

รถคันเก่าคู่ใจเกเรซะแล้ว
แล้วก็ด๊านนน…มาออกอาการเอาตอนที่ฟ้ามืด

ขับรถออกจากออฟฟิศตอนสองทุ่มครึ่ง
จากประชาชื่นซอย 4 จะไปแจ้งวัฒนะ
ระหว่างแล่นเลียบคลองประปา..เฮ้ย ทำไมแอร์ไม่เย็นหว่า
ลองปิดแอร์แล้วเปิดใหม่ ไม่เย็นจริงๆ เว้ย
ตอนกลางวันที่ขับออกจากบ้านยังดีๆ อยู่
หรือว่าน้ำยาแอร์จะหมด คิดยังไม่ทันจบประโยค
เหลือบตามองหน้าปัด…แว๊กกก!! ความร้อนขึ้น

โอย..ทำไงดีหว่า รถก็ติดแหงก ขยับทีละหน่อย ทีละหน่อย
เข็มความร้อนเขยิบมาจนถึงขีดแดง…แย่แน่
แล้วกลุ่มควันขาวๆ ก็ลอยออกมาจากกระโปรงหน้ารถ
โอ้วว ต้องหาที่จอดซะแล้ว เลี้ยวปร๊าดซอยนี้แหละวะ