ไม่จบ ไม่จบ ยังไม่จบ

นึกว่าจะจบแบบ “เกือบ” สวยงาม
ทีไหนได้…ไม่จบ ไม่จบ มันยังไม่จบ

การหายไปของคอลัมน์ “ฅ. เลือกข้าง”
ในหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ฉบับวันศุกร์ที่ 18 และ 25 พฤษภาคม 2550
ไม่ได้มีนัยยะหรือเป็นการแสดงความรับผิดชอบ
อย่างที่เราพยายามจะมองโลกในแง่ดี

เพราะเมื่อศุกร์ที่ผ่านมา (1 มิถุนายน 50)
มันกลับมายึดพื้นที่ขนาดครึ่งหน้าหนังสือพิมพ์อีกครั้ง
แวะเข้าไปอ่านแบบออนไลน์ได้ที่นี่

บทจบของ plagiarism

การสอบถามความคืบหน้าเกิดขึ้นเมื่อวันอังคารที่ ๒๒ พ.ค. ๕๐
บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวันบอกว่า
เขาได้รับจดหมายซองสีน้ำตาลของเรา
และนำเรื่องนี้หารือกับบรรณาธิการบทความของหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน
ซึ่งรับผิดชอบบทความที่คอลัมนิสต์แต่ละคนส่งมา

หลังจากรับทราบสิ่งที่เกิดขึ้น
บรรณาธิการบทความฯ ได้แจ้งเรื่องนี้ไปยังคุณอมร อมรวัฒนานนท์แล้ว
และให้คุณอมร เป็นผู้ตัดสินใจเองว่าจะทำอย่างไรต่อไป

“ฅ. เลือกข้าง” หายไป (ความคืบหน้า ๒)

หลังจากร่อนจดหมายถึงบรรณาธิการบริหารหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน
เมื่อวันศุกร์ที่ ๑๑ พฤษภาคม ๒๕๕๐
จนถึงวันนี้ เวลาก็ผ่านไปราว ๑ สัปดาห์
ทางโน้นน่าจะได้รับจดหมายแล้ว
แต่ยังไม่มีการแจ้งอะไรกลับมาทางอีเมลที่เราให้ไว้

ทว่า เมื่อเปิดหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ฉบับวันศุกร์ที่ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๕๐
เราสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น
คอลัมน์ ฅ. เลือกข้าง ของคุณอมร อมรวัฒนานนท์
ซึ่งเคยลงประจำทุกวันศุกร์หายไปแล้ว

แต่ก็ยังไม่รู้ว่า…
จะหายไปชั่วคราวเฉพาะฉบับนี้
หรือหายไปอย่างถาวร

คงต้องรอดูกันต่อไป

ความคืบหน้า กรณีโจรขึ้นบล็อก

วันนี้ครบ 1 สัปดาห์พอดี
สำหรับเหตุการณ์โจรปล้นบางส่วนของบทความไปตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฅ. เลือกข้าง
เราก็เลยส่งจดหมายซองสีน้ำตาลถึงบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน

ภายในมีจดหมายซึ่งเขียนชี้แจงอย่างสุภาพ

เจ้าข้าเอ๊ย…ระวังคนหน้าด้านขโมยบล็อก

คนหน้าด้านชื่อ “อมร อมรรัตนานนท์”
เขียนบทความชื่อ “ฤาจะให้หยุดลมหายใจชั่วคราว หากสังคมไทย ยังเป็นเช่นนี้?”
ในคอลัมน์ ฅ.เลือกข้าง
ตีพิมพ์ลงหนังสือพิมพ์ผู้จัดการรายวัน ฉบับวันที่ 4 พฤษภาคม 2550 หน้าที่ 13
โดยลอกข้อความบางส่วนไปจากบทความที่เราเขียนไว้ในบล็อกแห่งนี้

ใครไม่มีหนังสือพิมพ์อยู่ในมือ คลิกอ่านที่ภาพนี้เลย เราสแกนไว้ให้แล้ว

ข้อความแถบสีเหลือง เหมือนกับบทความที่เราเขียนลงบล็อกเมื่อวันที่ 29 มีนาคม 2550

(วันที่ 8 พ.ค. 2550 เพิ่มเติมภาพบทความในบล็อก
เพื่อให้เห็นความเหมือนแบบคำต่อคำชัดเจนมากขึ้น)
หรือจะคลิกเข้าไปอ่านโดยตรงที่มาบตาพุด…ยิ่งกว่าสำลักมลพิษ (ตอน๑)

โดยเฉพาะส่วนที่ขีดเส้นใต้สีแดงนั้น
เป็นการลอกสำนวนการเขียนของเราแบบคำต่อคำ
ไม่มีชั้นเชิงในการลอกเอาเสียเลย
แค่ copy และ paste แบบที่เด็กอนุบาลเพิ่งหัดใช้คอมพิวเตอร์เขาทำกันหนะ

หรือจะเข้าไปอ่านบทความของคุณ อมร อมรรัตนานนท์ที่ออนไลน์อยู่บนเว็บผู้จัดการก็ได้นะ
คลิกที่นี่เลย
(ลองอ่านความเห็นที่ 8 สิ เขาเขียนว่า “จะลอกมาหรือเขียนเองก็ไมว่ากัน” … เออ เอาเข้าไป คิดกันแบบนี้เลยเว้ย)

เท่านั้นยังไม่พอ