ลูกใครหว่า ???

เจ้าสี่ขาที่มานอนหลับปุ๋ยอยู่หน้ากะละมังข้าวตัวนี้เป็นของใครกันนะ

เขียนถึงชูใจ

หมาสีดำตัวนี้ชื่อ ชูใจ
แต่ถ้าจะเรียกให้ถูกต้องตามลำดับอาวุโส
คงต้องเติม “ป้า” เข้าไปด้วย
เพราะเธอกำลังจะครบ ๑๓ ขวบในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

ป้าชูใจเป็นลูกที่เกิดจากการหนีเที่ยวนอกบ้านของแม่ดัลเมเชี่ยน
เผอิญว่า หล่อนไปหลงใหลหนุ่มลาบราดอร์สีดำ
ลูกของหล่อนเกือบ ๑๐ ตัวก็เลยมีทั้งลายจุดและสีดำล้วนคละกันไป

สำหรับชูใจ เธอเหมือนพ่อ ขนดำขลับสวยทีเดียว
แอบเหมือนแม่บ้างตรงช่วงอก ปลายเท้าหน้า และบริเวณรอบๆ ปาก
แต่ก็เป็นขนสีขาวแซมดำ ไม่ใช่ลายจุด

มองเผินๆ ก็ดูไม่ต่างจากหมาทั่วไป
ทั้งที่จริงๆ แล้ว ร่างกายของเธอเริ่มเสื่อมถอยตามอายุที่มากขึ้น
ตอนนี้เธอไม่มีมดลูก
เมื่อประมาณ ๒ ปีที่แล้ว มดลูกของเธออักเสบ
จึงต้องเข้ารับการผ่าตัด และมดลูกเจ้าปัญหาก็จากเธอไปอย่างถาวร

หลังจากแผลผ่าตัดหายดี เธอก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
เดินเหินสะดวก ไม่มีคอลลาร์มาสร้างความเกะกะรำคาญใจ
แต่แล้วสุขภาพของชูใจก็ต้องเจอปัญหาใหญ่ระลอกที่สอง

ดับร้อนให้หมูแฮม

แดดร้อน

กรุงเทพฯ ร้อน

คนยังร้อน

หมาก็น่าจะร้อนไม่แพ้กัน

สังเกตได้จากอาการหอบแฮ่ก แฮ่ก
และมักจะหลบไปซุกตัวนอนกลางวันข้างแท็งค์น้ำ

บ่ายวันเสาร์ คลายร้อนตัวเองด้วยการล้างกรงหมาจนสะอาดเอี่ยม
แกล้งๆ ฉีดน้ำกระจายมาเปียกตัวเองบ้าง
คิดเสียว่าซ้อมเล่นสงกรานต์

ระหว่างรอกรงแห้ง ก็เลยจับหมาอาบน้ำ
เลี้ยงหมา 3 ตัว แต่วันนี้อาบแค่ 2 ตัวก่อนนะ
คือ น.ส.หมูแฮม สุดเลิฟ กับนายเบค่อน ตูดหมึก

หลังจากเช็ดตัวแห้ง และเช็ดขี้หูจนเกลี้ยง
ก็ได้เวลาจับมานั่งเป็นนางแบบหน้ากล้อง

ถ้าได้มาเห็นตัวเป็นๆ จะรู้ว่า…
หมูแฮมขาวและขนนิ่มเหมือนตุ๊กตาดัลเมเชี่ยนที่น่ากอดที่สุดในโลก

วันนี้ได้แต่ภาพของหมูแฮมเท่านั้น เพราะเธอไม่เคยเขินอายกล้องแม้แต่น้อย
ขนาดหาวจนปากกว้าง ตาของหมูแฮมยังมองกล้องเลย

ไม่เชื่อ ก็ดูดิ

โธ่…เจ้าหมาหูเดียว

“หมูแฮม” เจ้าดัลเมเชี่ยนตัวแสบของเรามีปัญหาเส้นเลือดฝอยในใบหูแตก

(อาการที่บ่งชี้ว่าเส้นเลือดฝอยในใบหูแตกก็คือ
ใบหูแผ่นบางของเจ้าหมาจะบวมพองเหมือนหมอนลม
เพราะช่องว่างระหว่างผิวหนังบริเวณใบหูถูกแทนที่ด้วยเลือดที่ไหลซึม
มักพบในหมาที่เส้นเลือดฝอยเปราะ แถมยังชอบสะบัดหูแรงๆ
ซึ่งคุณหมอบอกว่า สาเหตุที่ทำให้มันสะบัดหูแรงๆ มีหลายอย่าง
อาทิ มีการอักเสบในช่องหู รำคาญยุงหรือแมลง แพ้สบู่ที่ใช้อาบน้ำ ฯลฯ)

ทุกครั้งที่ใบหูกลายเป็นหมอนลม
เราก็ต้องพาเจ้าหมูแฮมไปให้คุณสัตวแพทย์ดูดเลือดที่คั่งอยู่ภายในออกด้วยเข็มฉีดยา
เป็นเช่นนี้หลายครั้ง และบ่อยมากขึ้นเรื่อยๆ
โดยเฉพาะช่วงธันวาคมถึงมกราคมที่ผ่านมา หูบวมแทบทุกอาทิตย์

ล่าสุดที่ปรึกษาคุณหมอ เราก็ตัดสินใจว่าจะไม่ดูดเลือดออกแล้ว
แต่จะปล่อยให้ร่างกายของหมูแฮมค่อยๆ รักษาตัวเอง
ซึ่งอาจต้องใช้เวลาเป็นเดือนและใบหูจะไม่กลับมาแบนบางเหมือนเดิม
อาจหนาขึ้นและหงิกงอ ดูไม่สวย

เราไม่แคร์เรื่องความสวยงามอยู่แล้ว ไม่ได้เลี้ยงหมาส่งประกวดนี่นา
ถ้าไม่ต้องดูดเลือด หมูแฮมก็ไม่ต้องเจ็บตัว
ฉะนั้นอาการหูบวมครั้งล่าสุดจึงปล่อยให้มันบวมอยู่อย่างนั้นเพื่อรอเวลาหายเอง

ผ่านไป 3 อาทิตย์ ปรากฏว่า หูที่บวมกลับมีแผลจุดเล็กๆ ที่ปลายหู
ของเหลวที่คั่งอยู่ภายในจึงค่อยๆ ไหลซึมออกมา
คุณหมอบอกว่า ถ้าเป็นอย่างนี้คงต้องผ่าตัด
เพื่อขูดเอาเยื่อและของเหลวที่คั่งอยู่ภายในออกมาให้หมด
แล้วจะเย็บปิดช่องว่างระหว่างใบหูไม่ให้มันมีพื้นที่สำหรับการคั่งของเลือดได้อีก

หลังจากงดน้ำและอาหารมาตลอดทั้งคืน
8.30 น. ของวันพฤหัสที่ 1 มี.ค. 50 หมูแฮมถูกส่งตัวเข้ารับการผ่าตัดครั้งแรกในชีวิต