ว่าด้วยทฤษฎีความสนุก

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตาม แค่คิดว่าทำแล้ว “สนุก” คนส่วนใหญ่ก็เริ่มสนใจอยากจะลอง
ยิ่งถ้าลงมือทำแล้ว มันเกิดสนุกขึ้นมาจริงๆ อย่างที่คิดเอาไว้
ยิ่งชวนให้ทำซ้ำอีกหลายต่อหลายครั้ง…
ทำซ้ำจนกลายความเคยชิน พฤติกรรม นิสัย หรืออะไรก็แล้วแต่จะเรียก

เชื่อว่ามนุษย์ทุกคนเป็นเช่นนี้เสมอ อาจต่างกันบ้างในรายละเอียดการให้นิยามความสนุก
เพราะเรื่องสนุกของเราอาจไม่สนุกสำหรับเขา
และเรื่องสนุกของเขาก็อาจไม่สนุกสำหรับเรา…ก็เป็นได้
แต่รวมๆ แล้ว ถ้าคนส่วนใหญ่เห็นว่าสนุก มันก็มักจะสนุกจริงๆ นั่นแหละ

แล้วอย่างการรณรงค์ให้ช่วยกันดูแลโลกล่ะ
จะสามารถทำให้คึกคักสนุกสนานมากกว่าแค่พูดปาวๆ ว่า
“ปิดไฟ ใช้ถุงผ้า แอร์ 25 องศา ปลูกต้นไม้” ได้หรือไม่

โลกป่วยด้วยพลาสติก

ย้อนกลับไปประมาณ 50-60 ปีที่แล้ว
ในช่วงแรกที่พลาสติกปรากฏตัวขึ้นบนโลกใบนี้
คงไม่มีใครคิดว่า นอกจากสะดวกสบายใช้งานแล้ว
มันจะสร้างความเดือดร้อนอะไรได้มากมาย

แต่เมื่อมาถึงวันนี้ เห็นชัดแล้วว่า พลาสติกเปลี่ยนนิสัย “ใช้ซ้ำ” ของผู้คนทั่วโลก
ไปสู่พฤติกรรม “ใช้แล้วโยนทิ้ง” มากขึ้นเรื่อยๆ
องค์ประกอบส่วนใหญ่ของขยะที่เคยเป็นพวกย่อยสลายได้
จึงถูกแทนที่ด้วยพลาสติกตายยาก!

และการโยนทิ้งให้พ้นไปจากรัศมีของสายตาก็ไม่ได้หมายความว่า ขยะพลาสติกถูกกำจัดจนหมดสิ้น เพราะในความเป็นจริงมันแค่ถูกขนย้ายไปอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้
ฝังกลบอยู่ใต้ดิน? ส่งเข้าเตาเผาขยะ? สุมอยู่ในกองขยะข้างทาง?

และที่แน่ๆ ขยะพลาสติกจำนวนไม่น้อยถูกลมหรือน้ำพัดพาลงสู่ท้องทะเล
ผลลบตามมามิใช่เพียงมลพิษทางสายตาที่ลดทอนความงามของธรรมชาติ
แต่ยังรุนแรงถึงขั้นคุกคามหลายชีวิตในห่วงโซ่อาหาร
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…กลุ่มที่เริ่มต้นลำดับขั้นการกินจากแหล่งอาหารในท้องทะเล

คลิปวิดีโอเรื่อง “ทะเลสังเคราะห์” (Synthetic Seas) ผลงานสร้างสรรค์ภายใต้ความร่วมมือของมูลนิธิเพื่อการวิจัยทางทะเลอัลกาลิตา (Algalita Marine Research Foundation)
และบิล แมคโดนัลด์ โปรดักชั่น อธิบายประเด็นน่ากังวลนี้ไว้ค่อนข้างชัดเจน
โดยเปิดเรื่องจากการย้อนสู่ต้นทางอาหารของโลมา
ซึ่งก็คือฝูงปลาตัวเล็กที่กินแพลงก์ตอนสัตว์เป็นอาหาร…ทุกอย่างดูปกติดี

“The Animals Save the Planet”…ย้ำเตือนสำนึกรักษ์โลก

“The Animals Save the Planet” เป็นสื่อรณรงค์เรื่องโลกร้อน
ที่ยอดเยี่ยมติดอันดับต้นๆ ในใจเรา และน่าจะรวมถึงในใจของใครๆ อีกหลายคน
ที่เคยผ่านสายตากับอะนิเมชั่นสั้นๆ ชุดนี้ ซึ่งแพร่ภาพทาง Animal Planet

source : http://animalssavetheplanet.com/

เพราะเป็นช่องโทรทัศน์ที่โด่งดังมาจากการนำเสนอสารคดีชีวิตสัตว์ทั่วทุกมุมโลก
จึงไม่น่าแปลกใจที่สัตว์หลากหลายชนิดจะได้รับคัดเลือกให้มาเป็นตัวเอก
ในการบอกเล่ากลเม็ดเคล็ดไม่ลับเกี่ยวกับการใช้ชีวิตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม
เช่น การประหยัดน้ำ การประหยัดพลังงาน การลดใช้เชื้อเพลิง รวมถึงการทิ้งขยะ

และเมื่อคอนเซ็ปต์สัตว์รักษ์โลกตกมาอยู่ในมือของ Aardman Animations studio
ซึ่งโด่งดังมาจากการ์ตูนอะนิเมชั่นเรื่อง Chicken Run และ Wallace & Gromit
งานชิ้นนี้จึงนำเสนอผ่านเทคนิคดินปั้นที่เต็มไปด้วยความสดใสน่ารัก
แฝงไว้ด้วยมุขขำขันที่จะทำให้คนดูเผลออมยิ้มไปตามๆ กัน

ไม่ใช่แค่เรื่องกล้วยๆ

กลายเป็นข่าวฮือฮาในช่วงปลายเดือนตุลาคมปีที่แล้ว
เมื่อชาวญี่ปุ่นแย่งกันซื้อกล้วยหอมจนเกลี้ยงซูเปอร์มาร์เก็ต!!
ปรากฏการณ์กล้วยหอมขาดตลาดเกิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่นได้อย่างไร
…และทำไมมันจึงไม่ใช่แค่ “เรื่องกล้วยๆ”

กล้วยหอมครองอันดับผลไม้ยอดนิยมของชาวญี่ปุ่นมานานหลายปี
จากสถิติในปี 2550 ชาวญี่ปุ่นบริโภคกล้วยหอมมากถึง 970,000 ตัน
แต่ความต้องการของผู้บริโภคแดนปลาดิบก็พุ่งพรวดถึงขีดสุดในช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา
เพียงเพราะกล้วยหอมคือเคล็ดลับของการลดน้ำหนักที่ได้รับการบอกต่อว่า…ง่ายและได้ผล

ผู้จุดกระแสแห่กินกล้วยหอมเป็นเภสัชกรหญิงวัย 31 ปีที่ชื่อ ซูมิโกะ วาตานาเบะ
เธอพยายามคิดค้นหนทางกำจัดความอ้วนในรูปแบบที่ไม่ต้องทรมานกับการอดอาหาร
หรือออกกำลังกายจนเหน็ดเหนื่อย
ด้วยเล็งเห็นว่ากล้วยหอมเป็นผลไม้ที่เต็มไปด้วยวิตามินและแร่ธาตุ แต่มีแคลอรี่ต่ำ
ซูมิโกะจึงออกแบบสูตรลดความอ้วนสำหรับฮิโตชิ ผู้เป็นสามี
โดยให้เขากินกล้วยหอมพร้อมน้ำเปล่าเป็นอาหารเช้า
อีกสองมื้อที่เหลือจะเลือกรับประทานอะไรก็ได้ โดยมีเงื่อนไข…
มื้อเย็นต้องเสร็จสิ้นก่อนสองทุ่ม งดของหวานหลังอาหาร และเข้านอนก่อนเที่ยงคืน

The Story of Stuff..รู้ทันโลกบริโภคนิยม

ที่มา: http://www.storyofstuff.com/

เคยสงสัยไหมว่า..
ข้าวของเครื่องใช้รอบตัวเรามาจากไหนกันบ้าง
และมันจะเดินทางไปไหนต่อเมื่อเราโยนทิ้ง

แอนนี เลนนาร์ด (ก็ผู้หญิงคนที่อยู่ในรูปนั้นแหละ) มีคำตอบ