My Freezer…Since Dec 2006

ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต

ขำไม่ออกเลยจริงๆ “ลิงกับหมา”

6 ความเห็น

เรื่องของลิงกับหมาที่จะเล่าให้ฟังนี้ ไม่ใช่เจ้าชิมแพนซีชื่อปังคุง กับบลูด็อกหน้าย่นชื่อ เจมส์
คู่หูจากแดนปลาดิบที่ข้ามทะเลมาโด่งดังในประเทศไทย
แต่เป็นฝูงลิงแสม เจ้าของผืนป่าในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่
กับหมา-นุษย์ ที่เข้าไปท่องเที่ยวในบ้านของฝูงลิง
แล้วสร้างความเปลี่ยนแปลงผิดๆ ให้กับชีวิตของพวกมัน

บ่ายวันอาทิตย์ หมา-นุษย์จำนวนไม่น้อยทยอยเก็บสัมภาระ
และเดินทางกลับบ้านโดยทิ้งข้าวของที่ไม่อยากหอบหิ้วออกมาไว้ที่โน่น
ส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่เหลือจากกิจกรรมการรับประทาน อาทิ
เศษอาหาร ขวดพลาสติกทั้งแบบที่บรรจุน้ำเปล่าและน้ำอัดลม แก้วน้ำพลาสติก ถุงพลาสติก

บ่ายวันเดียวกันนั้น เราเป็น ๑ ในหมา-นุษย์ ๔ ตัวที่เดินเงียบๆ เข้าไปซุ่มดูนกบริเวณค่ายกองแก้ว
ยังไม่ทันจะได้ยกกล้องสองตาขึ้นส่องนก เราก็เจอกับจ๋อตัวโตเจ้าถิ่น
ดูจากขนาดตัวแล้ว มันน่าจะเป็นหัวโจกของลิงแสมที่อาศัยอยู่บริเวณนั้น
หากมันห้อยโหนอยู่บนต้นไม้ตามวิสัยลิง เราคงไม่สนใจอะไร
แต่นี่มันปีนขึ้นไปอยู่บนขอบถังขยะอย่างว่องไว
หมา-นุษย์อย่างเราอยากรู้อยากเห็นพฤติกรรมของลิง เลยต้องหยุดนั่งสังเกตการณ์

monkeykhao-yai-01.jpg

ลิงหันมามองหมา-นุษย์แวบนึง แต่ไม่สนใจ
เพราะ ณ เวลานั้น สิ่งที่อยู่ในถังขยะดึงดูดมันมากกว่าอะไรทั้งปวง
ลิงลงมือคุ้ยขยะโดยไม่รอช้า ห่อขนมขบเคี้ยวและถุงพลาสติกหล่นลงมาทีละชิ้นสองชิ้น
ทันใดนั้นมันก็โดดลงมานั่งบนพื้นหญ้าพร้อมกับถุงข้าวเหนียวในมือ
เพิ่งรู้ว่าข้าวเหนียวเปล่าๆ ก็เป็นอาหารของลิงด้วย

monkeykhao-yai-02.jpg

มันรีบเคี้ยวรีบกลืนข้าวเหนียวห่อนั้น
พร้อมกับมองซ้ายมองขวาตลอดเวลาเหมือนกลัวใครจะมาแย่ง
เมื่อข้าวเหนียวหมดเกลี้ยง ปฏิบัติการรื้อขยะก็เริ่มขึ้นอีกครั้งและดำเนินต่อไปหลายนาที

monkeykhao-yai-03.jpg

monkeykhao-yai-04.jpg

ลิงคุ้ยแก้วกระดาษ แก้วพลาสติก และลังกระดาษที่ครั้งหนึ่งเคยบรรจุเครื่องดื่มแอลกอฮอล์
แต่ไม่เจออะไรอีกแล้วที่พอจะยัดลงท้องบรรเทาความหิวเลยต้องตัดใจเดินจากไป
…โดยทิ้งผลงานระเกะระกะไว้ให้หมา-นุษย์ดูต่างหน้า

monkeykhao-yai-05.jpg

ขยะกับหมา-นุษย์ที่ชอบท่องเที่ยวเป็นของคู่กันมาแต่ไหนแต่ไร
ทุกแห่งที่หมา-นุษย์ท่องเที่ยวไปถึง ขยะก็จะตามไปโชว์ตัวและตกค้างอยู่ที่นั่นเสมอ
เรานึกถึงอุทยานแห่งชาติภูกระดึงขึ้นมาทันที
จำได้ว่าที่นั่นเปิดโอกาสให้หมา-นุษย์ที่ขึ้นไปเที่ยวขนขยะจากบนภูกลับลงมาทิ้งข้างล่างตามความสมัครใจ
ซึ่งแม้จะยากเย็นเพราะต้องพึ่งกำลังขาของตัวเองในการเดินลงมา
ก็ยังมีหมา-นุษย์จำนวนไม่น้อยเต็มใจให้ความร่วมมือ

ตรงข้ามกับอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ ที่เดินทางแสนง่าย
เพราะมีถนนลาดยางปูต่อเนื่องไปจนถึงลานกางเต็นท์
ไม่ต้องลงแรงแบกขยะให้เมื่อยไหล่เมื่อยขา
แค่ผูกถุงให้มิดชิด ขนขึ้นรถ แล้วขับออกมาทิ้งนอกเขตอุทยานเท่านั้น แต่ไม่มีใครทำ!!!

เท่านั้นไม่พอหมา-นุษย์บางตัวยังแสดงน้ำใจไมตรีแบบไม่ถูกที่ไม่ถูกทางด้วยการหยิบยื่นอาหารให้ฝูงลิง
ทั้งๆ ที่มีป้ายเตือนหลายแห่งเขียนไว้ตัวโตๆ ว่า “ห้ามให้อาหารสัตว์”
เราก็ยังเห็นรถตู้คันหนึ่งจอดนิ่งกลางถนนเพื่อให้หมา-นุษย์ผู้โดยสารโยนมะม่วงให้ลิง

ไม่รู้ว่าหมา-นุษย์จำพวกนั้นเรียนหนังสือกันที่ไหน จึงอ่านภาษาไทยไม่ออก
จะว่าเป็นหมา-นุษย์ต่างชาติก็ไม่น่าใช่ เพราะเห็นหัวดำกันหมด
ความสงสาร ความเอ็นดู หรืออะไรก็แล้วแต่ที่กระตุ้นให้หมา-นุษย์บางตัวฝ่าฝืนข้อห้ามของอุทยาน
คือการทำร้ายเจ้าจ๋อทางอ้อม บางครั้งทำร้ายจนลิงต้องมาจบชีวิตบนถนนที่ตัดผ่านบ้านของมัน

จริงอยู่ ลิงเป็นสัตว์ที่คุ้นชินกับหมา-นุษย์ได้ง่าย
แต่หมา-นุษย์ก็ไม่ควรสวมบทผู้กำกับละครลิง
ที่เปลี่ยนพฤติกรรมการหาอาหารในป่า ให้กลายมาเป็นขอทานข้างถนน
เพราะไอ้การเดินเตร่รออาหารนี่เอง
หน้าหนาวที่ผ่านมาจึงมีลิงโดนรถที่ขับโดยหมา-นุษย์ชนตายไปแล้วหลายชีวิต

จะห้ามลิงออกมาขออาหาร เราก็คงทำไม่ได้
ขอความร่วมมือจากหมา-นุษย์ที่พูดภาษาเดียวกันน่าจะง่ายกว่าเยอะ
จึงอยากฝากหมา-นุษย์ที่แวะเข้ามาอ่านบทความนี้ช่วยกันบอกหมา-นุษย์ตัวอื่นๆ ด้วยว่า
“ถ้าไม่อยากเป็นซานตาในคราบนักบุญจอมปลอม กรุณางดให้อาหารลิงที่เขาใหญ่”

Advertisements

6 thoughts on “ขำไม่ออกเลยจริงๆ “ลิงกับหมา”

  1. เป็น ‘หมา-นุษย์’ คนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วยอย่างแรง… กับการที่ ‘หมา-นุษย์’ บางคน สนุกสนานกับบทบาท ‘ผู้กำกับ’ … ที่ยิบหยื่นความช่วยเหลือส่งให้น้องลิงแบบ ‘ผิดๆ’

    หมา-นุษย์ อย่างเราๆ ที่เป็นเจเนอเรชั่น ‘สุดท้าย’ ของน้องลิงที่เขาใหญ่ … รวมหัวกันทำร้าย ทำลาย และเบี่ยงเบน ‘พฤติกรรม’ การหากินเองตามธรรมชาติของน้องลิงหมดแล้ว … ลิงกินโค้ก ลิงกินเฟรนช์ฟรายด์ ลิงกินขนมขบเคี้ยว … และอีกมากมายที่เป็นของกิน ‘ไร้สาระ’

    น้องลิงที่บ้าน (ลพบุรี) … มีชะตากรรมเดียวกันค่ะ … แบนเป็นกล้วยปิ้งคาถนน วันละหลายๆ ตัว เพราะมัวแต่วิ่งจะไปขโมยของกินของ หมา-นุษย์ ที่มันติดใจนี่ล่ะ … หนำซ้ำยังก้าวร้าว เกรี้ยวกราด มากขึ้นเรื่อยๆ …

  2. ไม่ได้มีโอกาสไปที่เขาใหญ่ แต่เราก็เห็นพฤติกรรมแบบนี้ กับลิงที่เขาวัง และมันทำอันตรายอย่างมากให้กับตัวพวกเค้าเองมากกว่าจะส่งผลกระทบกับ หมา-นุษย์ อย่างเราๆ

  3. การกระทำของหมา-นุษย์มักทำให้เกิดผลกระทบต่อสัตว์ป่าเสมอ…
    จำได้ถึงข่าวเมื่อไม่นาน เกี่ยวกับ ค่างแว่น ที่โดนสายไฟฟ้าแรงสูง เพราะที่อยู่มันถูกทำลาย น่าสงสารมากๆ

  4. ไมได้ไปป่าเขาลำเนาไพรมานานแล้ว
    ชักรู้สึกอยากไป…
    อยากรู้พฤติกรรมตัวเอง
    พฤติกรรมที่แสดงออก
    จะออกมาจากจิตใต้สำนึก
    หรือจากการฝึกฝน…

  5. ขำไม่ออกจริงๆ ครับ

  6. เป็นเรื่องจิตสำนึกของคนในสังคมที่ควรได้รับการแก้ไขจริงๆคับ ไม่งั้นขำไม่ออกแน่ๆ