My Freezer…Since Dec 2006

ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต

เรื่องเล็กๆ ที่ทำให้อมยิ้ม

3 ความเห็น

จำไม่ได้ว่า…นานแค่ไหนแล้วที่เราพกจานไปซื้อส้มตำหน้าออฟฟิศ
น่าจะนานพอๆ กับสถานะ “ลูกค้าประจำ” ของป้า___?
แปลกจริงๆ อุดหนุนส้มตำปู ไก่ย่าง น้ำตกหมู และซุปหน่อไม้ของแกมานานเกินปี
เรากลับไม่รู้เลยว่า ป้าชื่ออะไร เพราะมัวแต่เรียก “ป้าส้มตำ” จนติดปาก

ครัวเคลื่อนที่ขนาดเล็กของป้าจะมาจอดที่หน้าออฟฟิศในช่วงเที่ยง
แล้วเสียงเรียกร้องจากกระเพาะอันว่างเปล่าของลูกค้ามากหน้าหลายตา
ก็จะพาพวกเขามามะรุมมะตุ้มรถเข็นคันนี้

เกือบทั้งหมดพกแค่กระเป๋าสตางค์มาซื้อส้มตำ
มีแต่เราและเพื่อนพ้องน้องพี่ร่วมออฟฟิศเท่านั้นที่หอบหิ้วจานชามลงมาด้วย

ไม่ใช่อะไรหรอก
ระยะทางจากครกส้มตำถึงโต๊ะอาหารมันห่างกันไม่เกิน 2 นาที
ถ้าใส่ถุงพลาสติกเหมือนลูกค้าคนอื่นๆ
มันจะเป็นถุงพลาสติกที่เกิดมาเพื่อปฏิบัติหน้าที่เพียง 120 วินาทีเท่านั้น!!!
แล้วก็ลงไปนอนตายอยู่ในถังขยะ
พูดง่ายๆ …”โดนทิ้งแบบสายฟ้าแลบ”

แต่ถ้าเราแบกจานไปใส่
นอกจากจะช่วยประหยัดการใช้ถุงของป้าส้มตำแล้ว
พวกเรายังไม่ต้องเสียเวลาแกะหนังยางและเทมันออกจากถุงอีกด้วย
เรียกว่าพอวางจานส้มตำลงบนโต๊ะ ก็โซ้ยได้ทันทีทันใจ…ง่ำ ง่ำ ง่ำ โอ้ย แซ่บหลาย

ล่าสุดเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ระหว่างที่เราถือจานยืนรอเมนูสุดโปรด
สายตาจดจ้องอยู่กับส้มตำที่คลุกเคล้าอยู่ในครก
หูพลันได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นว่า
“ทำไมเราไม่เอาจานมาซื้อส้มตำบ้างล่ะ”
การแต่งกายของคนต้นเสียงบ่งบอกว่า
เธอเป็นพนักงานของบริษัทที่อยู่ในซอยเดียวกับออฟฟิศเรา
ผู้หญิงอีกคนที่มาด้วยกัน ไม่ได้ตอบอะไรมากไปกว่าการพยักหน้า

ไม่แน่ใจว่า ในการซื้อส้มตำครั้งต่อๆ มา เธอพกจานไปด้วยอย่างที่ใจคิดหรือเปล่า
รู้เพียงวันนั้นเราอมยิ้มอยู่คนเดียว
…อย่างน้อยความพยายามลดการใช้ถุงพลาสติกของเรา
ก็กลายเป็นคลื่นลูกเล็กที่วิ่งไปกระทบคนๆ นึงในออฟฟิศข้างเคียง…

Advertisements

3 thoughts on “เรื่องเล็กๆ ที่ทำให้อมยิ้ม

  1. Umm it’s a good idea.

    Also if I bought something for my lunch from convenience store,
    I will tell them that no plastic bag please.

    Hope that at least it can be used in other good.

  2. yeah yeah…that wave ran to rathwjj, too.
    thank you for joining me, reducing the plastic waste. ^_^

  3. หลังจากที่นึกแปลกใจตัวเองว่า…
    ทำไมเราไม่รู้ชื่อป้า ทั้งๆ ที่รู้จักกันในฐานะลูกค้าและแม่ค้ามานานเกินปี
    เมื่อวาน เป็นอีกวันที่อุดหนุนส้มตำของป้า
    แล้วในที่สุดเราก็ได้รู้เสียทีว่า แม่ค้าส้มตำคนนี้ชื่อ “ป้าดร”