My Freezer…Since Dec 2006

ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต

รถโรงเรียนมีขา!!!

5 ความเห็น

คนกรุงเทพฯ คงรู้กันดีว่า…การจราจรหน้าโรงเรียนในช่วงเปิดเทอมสาหัสแค่ไหน
ยิ่งเป็นโรงเรียนที่มีจำนวนนักเรียนมากเท่าไหร่
และยิ่งเป็นนักเรียนจากครอบครัวที่มีฐานะดีมากไหร่
ความหนาแน่นของรถยนต์ทั้งช่วงก่อนเคารพธงชาติและหลังเลิกเรียน ก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

คงไม่ต่างจากสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับเมือง Mitcham ในประเทศออสเตรเลีย
ทว่าวันนี้…มันเปลี่ยนไปแล้ว

หลังจากที่โครงการรถโรงเรียนมีขา หรือ “Walking School Bus” เริ่มขึ้นในปี 2546
walkingschoolbus.jpg
source:http://www.mitchamcouncil.sa.gov.au/webdata/resources/files/Info_sheet.pdf

ความจอแจของรถส่วนตัวหน้าโรงเรียนก็ถูกแทนที่ด้วยภาพของเด็กหญิงเด็กชายเดินรวมกลุ่มไปโรงเรียนท่ามกลางเสียงพูดคุยหยอกล้อย่างสนุกสนาน

“รถโรงเรียนมีขา” แต่ละคันจะถูกกำหนดเส้นทางเดินและจุดจอดรับ-ส่งผู้โดยสารตัวน้อยที่แน่นอน
ภายใต้การควบคุมดูแลความปลอดภัยของพ่อแม่อาสาสมัครจำนวน 2 คน
หนึ่งคนรับหน้าที่เดินนำทางเหมือนคนขับรถ อีกหนึ่งคนก็คอยจับปูใส่กระด้ง
และเพื่อให้สามารถดูแลเด็กวัยซนได้ทั่วถึง รถโรงเรียนมีขา 1 คันจึงรับนักเรียนได้เพียง 15 คนเท่านั้น

โรงเรียนมิชแฮม โรงเรียนประถมเอ็ดเวิร์ดทาวน์ และโรงเรียนเซนต์ปีเตอร์ลูเธอรัน ต่างพร้อมใจกันดำเนินโครงการรถโรงเรียนมีขา ด้วยเล็งเห็นประโยชน์หลายสถาน

อย่างแรกคือ การเดินไปโรงเรียนถือเป็นการออกกำลังกายของเด็กๆ
แต่เพื่อไม่ให้เหนื่อยจนต้องไปหลับในห้องเรียน
จึงกำหนดระยะทางของการเดินไว้ที่ 1-1.5 กิโลเมตร

อย่างที่สองคือ ฝึกทักษะการสัญจรบนท้องถนน
เด็กๆ จะเรียนรู้สัญญาณไฟและป้ายจราจรต่างๆ จากประสบการณ์ตรง
รวมถึงการระมัดระวังความปลอดภัยในการเดินบนทางเท้า

อย่างที่สามคือ ลดความหนาแน่นของรถยนต์หน้าโรงเรียน
การจราจรไม่ติดขัดย่อมส่งผลดีต่อการประหยัดน้ำมัน
และช่วยลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกและมลพิษทางอากาศ

อย่างสุดท้าย…เด็กๆ มีโอกาสทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมชุมชนมากขึ้น
ต้นไม้ใหญ่ริมถนน ดอกไม้ที่บานริมรั้ว หรือนกที่กำลังร้องเพลง ฯลฯ
ล้วนสร้างความเพลินเพลินให้เด็กวัยอยากรู้อยากเห็นไม่น้อย

นับจากนั้นเป็นต้นมา “รถโรงเรียนมีขา” ก็ได้รับความนิยมมากขึ้น และแพร่หลายไปยังโรงเรียนอีกหลายแห่งในประเทศออสเตรเลีย

Advertisements

5 thoughts on “รถโรงเรียนมีขา!!!

  1. นึกถึงตอนเป็นเด็กฮะ
    จำได้ว่าเดินเป็นแถวกลับบ้าน
    ระหว่างทางเจอรถขนมจีบเจ้าอร่อย
    แตกแถวออกมาซื้อ ครูที่เดินคุมแถวเดินมาหา
    แล้วบอกว่าพรุ่งนี้เธอโดนตีหน้าเสาร์ธง
    เป็นอะไรที่ตกใจ กลัว และงงในเวลาเดียวกันฮะ
    แต่ด้วยความที่เส้นใหญ่ เช้าต่อมารอดตัวอย่างหวุดหวิด
    555

    ปล.ขนมจีบเจ้านั้นก็ยังอร่อยเหมือนเดิม
    แม้คนกินจะน้ำตาอาบแก้ม
    ตลอดทางตอนกลับบ้าน

  2. จริงๆ บ้านเราก็ทำมาตั้งนานแล้วนะ
    ไอ่เดินไป เดินกลับ จากบ้านกับโรงเรียนเนี่ย
    ส่วนใหญ่ที่นั่งรถไปก็เป็น เด็กในเมืองกรุงนี่แหละ
    ส่วนสาเหตุก็คงรู้ๆกันอยู่เนอะ

  3. นี่มันเหมือน car pool ไหมคับ?
    หรือว่า เหมือนรถโรงเรียน
    อ้าว อ้าว งง งง

    : )

  4. คิดถึง…ฟริ้นสโตนน์เลยขอรับ

    แต่…บ้านเราวันนี้ยังทำไม่ได้เพราะ?…

    แต่สักวันเมื่อวิกฤติน้ำมันพลังงานมากขึ้น ๆ เมื่อนั้นอาจทำแล้ว

    ก็ล้าหลังเขาไปอีก…

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s