My Freezer…Since Dec 2006

ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต

โธ่ นึกว่าจะเสียว

4 ความเห็น

วันนี้พิเศษกว่าวันทำงานอื่นๆ ของเรา ตรงที่…
ต้องไปจุฬา ให้ทันเวลา 9 โมง
กะอยู่แล้วว่า เข้าเมืองช่วงนี้ต้องเจอกับรถติดแสนสาหัส
แต่ที่เจอกับตัวเองมันอาการหนักกว่าที่คาดไว้ไม่รู้กี่เท่า

ออกจากบ้านประมาณ 7 โมงเช้า
กะว่า 2 ชั่วโมงเนี่ยน่าจะเดินทางไปถึงจุฬาได้สบายๆ
ทว่า แค่ออกจากซอยมาถึงถนนจรัญฯ
ก็เริ่มรู้สึกตะหงิดใจ..สงสัยไปไม่ทันแน่เลยตู
ทำไมรถมันจอดกันเต็มถนนทุกทิศทุกทางเช่นนี้

ภาพที่เห็น ณ สี่แยกบางพลัด…
สะพานข้ามแยกบางพลัดจอดนิ่งนาน คั่นเวลาด้วยการกระดื๊บระยะสั้นๆ
พื้นล่างรถแน่นทุกช่องการจราจร ท้ายแถวล้นสี่แยกบางพลัดเลยไปถึงถนนสิรินธร
อุโมงค์บางพลัดรถติดยาวจากทางลงไปถึงทางขึ้นที่มุ่งหน้าสี่แยก 35 โบวล์

เอาละเว้ย จะไปทางไหนดี
ข้ามปิ่นเกล้า หรือ ข้ามกรุงธน
เดินไปคิดไป…เอาว่ะ ข้ามปิ่นเกล้าแล้วกัน

ซึ่งมันก็เป็นทางเลือกที่น่าผิดหวัง
ไม่มีแท็กซี่โผล่มาสักคัน
ผ่านไป 5 นาที เฮ้ย รถเมล์มา ไปคันนี้ก็ได้ฟะ
เดี๋ยวลงหน้ากองสสลากแล้วค่อยเรียกแท็กซี่ดีกว่า

แล้วก็เป็นการตัดสินใจผิดครั้งที่สอง
เพราะเมื่อย้ายก้นเข้าไปนั่งในแท็กซี่
ปรากฏว่ามิเตอร์วิ่งปรู้ดปร้าด แต่รถแทบไม่ขยับ
ผ่านไปครึ่งชั่วโมงยังไม่ถึงสะพานผ่านฟ้าเลย
ตุ๊มตุ๊ม ต่อมต่อม..สงสัยได้นั่งมอเตอร์ไซค์ก็คราวนี้แหละ

สังหรณ์ใจอยู่ไม่นาน โทรศัพท์ดังขึ้น
เหอ เหอ โดนโทรตามตัวแล้ว
รออีกเกือบ 5 นาที ไฟแดงก็ยังคงแดงอยู่อย่างนั้น
ใจร้อน ร้อนใจ จ่ายค่าแท็กซี่ไป 60 บาท แล้วลงมาเดิน
…เป็นการตัดสินใจถูกต้องครั้งแรกในรอบวัน…

เมื่อลงมาเดิน และเห็นราชดำเนินช่วงก่อน 9 โมงแบบเต็มๆ
เราประหลาดใจมากกับภาพรถที่จอดเต็มทุกเลนของถนน
ตั้งแต่สะพานผ่านฟ้าเรื่อยยาวจนถึงอนุเสาวรีย์ประชาธิปไตย
และน่าจะโค้งยาวไปจนถึงกองสลากที่ผ่านมาเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว
ส่วนใหญ่เป็นรถส่วนตัว
พวกเขาขับรถมาจอดผลาญน้ำมันกันบนถนนกันทำไม?
ภาพแบบนี้เกิดขึ้นทุกวันหรือเปล่าเนี่ย?
ไม่เครียดกันบ้างหรือไง รถติดสนิทนิ่งขนาดนี้?
หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้
เพราะคำถามที่สำคัญกว่าในตอนนั้นคือ…
แล้วตูจะหามอเตอร์ไซค์ที่ไหนละเนี่ย

ตอนแรกนึกว่าต้องมองหาวินมอเตอร์ไซค์ที่จอดรออยู่บนฟุตบาธ
แต่เอาเข้าจริง แค่ข้ามถนนมาถึงหน้าพระที่นั่งเจษฎาบดินทร์
ก็เจอมอเตอร์ไซค์วินเบาะหลังว่างวิ่งมาเพียบ
โบกมาได้หนึ่งคัน เสื้อวินสีเหลือง เขียนว่า พาต้าปิ่นเกล้า

เรา: “พี่ไปจุฬาฯ เท่าไหร่”
พี่วิน: XX
เราโอเคแบบไม่มีการต่อรอง
เพราะไม่คิดอะไรแล้ว…เท่าไหร่ก็ได้ ขอให้ถึงจุฬาทันเวลาแบบร่างกายครบถ้วน

ก่อนขึ้นซ้อนท้าย บอกพี่มอเตอร์ไซค์ไปว่า
“พี่ไม่ต้องรีบมากนะ ไม่ต้องขับหวาดเสียวด้วย
เพราะไม่เคยนั่งมอเตอร์ไซค์ออกถนนใหญ่”
พี่วินฯ ตอบรับด้วยการอมยิ้มแล้วพยักหน้า
แล้วยื่นหมวกกันน็อคแบบครึ่งใบมาให้

เราทำหน้างง …เอ มันใส่ยังไงอะพี่
(คือเราไม่รู้ว่าด้านไหนเป็นด้านหน้า-ด้านหลัง)
พี่วินฯ ยิ้มกว้างกว่าเดิม แล้ววางหมวกลงบนหัวเราแบบขำๆ
สวมหมวกแล้วขึ้นนั่งซ้อนท้าย พร้อมแล้ว ไปได้เลย

จะว่าไป…พี่วินฯ คนนี้ขับดีนะเนี่ย
ไม่ฉวัดเฉวียน ปาดซ้ายปาดขวาให้หัวใจเต้นแรง
นั่งดูวิวสองข้างทางไปเรื่อยๆ เออ เพลินดีเหมือนกันแฮะ
ลมพัดมาปะทะหน้าเป็นระยะ
เอ้า ข้ามสะพานยศเสแล้ว เลี้ยวขวาที่สี่แยกปทุมวัน

ไม่เกิน 15 นาทีจากจุดเริ่ม
พี่วินฯ เลี้ยวเข้าจอดหน้าตึกเป้าหมายอย่างนิ่มนวล
จ่ายเงินเรียบร้อย เราพูดกับพี่วินเป็นประโยคสุดท้าย
“ขอบคุณมากนะพี่ที่ทำให้ประสบการณ์ครั้งแรกของการนั่งมอเตอร์ไซค์ออกถนนใหญ่ไม่น่ากลัวอย่างที่คิด”

พี่วินยิ้มกว้างที่สุดก่อนจะตอบกลับมาว่า “ไม่น่ากลัวหรอก ก็แค่แล่นมาเรื่อยๆ”

นึกในใจ…แหม พี่ขับมอเตอร์ไซค์อยู่ทุกวัน มันก็ไม่น่ากลัวหรอก
แต่สำหรับคนที่ไม่เคยอย่างเรา จินตนาการที่ฟุ้งกระจาย
ทำให้เราคิดว่ามันคงหวาดเสียวและน่ากลัวมากๆ
ไม่มีอะไรมากั้นระหว่างเนื้อหนังของเรากับเหล็กแข็งของรถยนต์คันอื่นเลยนะ

แต่พอเอาเข้าจริง เมื่อสถานการณ์บีบบังคับ
ใจเรากลับไปจดจ่ออยู่ที่นาฬิกา…จะทันเวลาไหมหว่า
ลืมคิดเรื่องความตื่นเต้นของการซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์คนแปลกหน้าออกถนนใหญ่ไปเสียสิ้น
อาจเพราะโชคดี เจอพี่วินฯ ที่ขับขี่มีมารยาท
เลยไม่รู้สึกทั้งเสียว “เสียว” และ “น่ากลัว”

โธ่…นึกว่าจะเสียวและหวาดกลัวกว่านี้
ที่แท้ก็เฉยๆ ไม่มีอะไรน่าวิตกกังวล
แถมยังรวดเร็วว่องไวทันใจกว่าพวกสี่ล้อเยอะเลย
ชักจะติดใจแล้วสิ…มีครั้งแรกแล้ว จะมีครั้งที่สอง สาม สี่ตามมาไหมเนี่ย :-)

Advertisements

4 thoughts on “โธ่ นึกว่าจะเสียว

  1. แสดงว่าคุณกับฉันเราอยู่ฝั่งเดียวกัน
    รถติดสยองบนสะพานกรุงธนคือสิ่งที่เจอประจำทุกเช้าถ้าเข้าออฟฟิศ
    เครียดจนปลง แต่ไม่ปลงจริง เพราะยังเครียดอยู่
    ขากลับ หาเส้นทางใหม่ได้ไปอ้อมข้ามพระรามเจ็ดเอา ถือว่าอ้อม แต่ถ้าเทียบกับสุขภาพจิตที่ดีขึ้น ก็ยอม

    หมายเหตุ มอเตอร์ไซค์ก็เป็นทางเลือกที่ดีในการเดินทางยามรถติดสุดขีด แต่ก็ต้องระวังถ้าเจอการขับแบบชวนโดนชนน่ะค่ะ

  2. หลงคิดว่าเปลี่ยนแนวเขียน อ่านเสร็จ เห้อ…….

  3. ผมพบเรื่องนี้ผ่านทาง th.wordpress

    ขอแนะอีกเส้นทาง คือ ทางเรือด่วน มาขึ้นที่ท่า สี่พระยา ต่อสาย 36 ถึง สถานที่ดังกล่าวครับ

    ประหยัดเวลา หนีปัญหาการจราจรได้ แถมยังรื่นรมย์กับทิวทัศน์สองฝั่งน้ำด้วย

    ด้วยมิตรภาพครับ

  4. ขอบคุณค่ะ สำหรับคำแนะนำ ^_^

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s