My Freezer…Since Dec 2006

ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต

สาหัสที่สุดของเหยื่อหูดับ (ตอน 1)

ใส่ความเห็น

“ระดับผู้ใหญ่ก็เหมือนกับขากน้ำลายถุยไปเปล่าๆ ไม่ได้เรื่อง ไม่อาย
ถึงขนาดพูดออกข่าวเลยนะว่า เดี๋ยวผมจะไปเคลียร์ภายในเดือนนั้น เดือนนี้ แล้วก็เงียบ
เขารับปากว่าจะมาแก้ปัญหา แล้วก็หายไป”

ถ้อยคำประนามการรับปากอย่างขอไปทีนี้ เป็นของป้าสมใจ ปัญญานสนธิ
เจ้าของบ้านเดี่ยวในซอยไม่มีชื่อ บนถนนลาดกระบัง
ใกล้สามแยกไฟแดงที่จะเลี้ยวขวาไปสู่ถนนร่มเกล้า

บ้านของป้าสมใจอยู่ตั้งอยู่ลำพังในช่วงเกือบท้ายซอยท่ามกลางพื้นที่สีเขียว
มองต่อไปจนสุดซอยก็ไม่พบสิ่งปลูกสร้างใดๆ อีกเลย
ยกเว้นแนวรั้วของสนามบินสุวรรณภูมิและเครื่องบินที่จอดรอเวลาเหินฟ้าในเที่ยวต่อไป
คำบรรยายเช่นนี้ อาจทำให้รู้สึกว่า บ้านหลังนี้ก็อยู่ใกล้สนามบิน
ไม่ต่างจากชุมชนหลังสวนหรือหมู่บ้านเคหะนคร 2

ทว่าเมื่อมองจากภาพถ่ายทางอากาศ
แล้วเล็งเส้นตรงจากแนวรันเวย์ฝั่งตะวันตกขึ้นไปทางทิศเหนือ
แม้เพียงการคะเนด้วยสายตาก็พอจะเห็นเลาๆ ว่า
มันพาดทับบ้านหลังคาสีแดงของป้าสมใจไปแบบฉิวเฉียด

หากวางเส้นที่ระบุขอบเขตของพื้นที่ที่ NEF มากกว่า 40 เข้าไปด้วย ก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นว่า…
บ้านของเธออยู่ในแนวเส้นทางการบินขึ้น-ลงของทุกเที่ยวบินที่ใช้งานรันเวย์ฝั่งตะวันตก
และอยู่ใกล้ชิดติดรันเวย์มากที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับบ้านทุกๆ หลังที่รายล้อมสนามบินสุวรรณภูมิ
เป็นความใกล้ชิดชนิดที่ไม่ว่าจะเปลี่ยนแนวเส้นเสียงกันสักกี่ครั้ง
บ้านหลังนี้ไม่เคยหลุดจากโผ NEF มากกว่า 40 เลย

aunt-somjai-01.jpg

…นี่คือเหยื่อที่โดนเพชฌฆาตความเงียบเล่นงานหนักที่สุดนั่นเอง…

ดังนั้น เคราะห์ร้ายขั้นแรกที่ป้าสมใจต้องเจอก็คือ
การใช้ชีวิตอยู่กับเสียงดังระดับรุนแรงของเครื่องบินตลอด 24 ชั่วโมง
โดยที่ก่อนหน้านั้นสุขภาพของเธอโดนคุกคามจากฝุ่นละอองและกลิ่นเหม็นของน้ำมันมาแล้ว
ถือว่าเป็นความเดือดร้อนอย่างหนักหน่วงตั้งแต่ช่วงก่อสร้าง
เรื่อยมาจนถึงการเปิดใช้ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิอย่างเป็นทางการ

“ตอนที่เริ่มสร้างสนามบินฝุ่นเยอะมาก
ปิดหน้าต่างแล้วก็ยังมีฝุ่น กลิ่นน้ำมันก็เหม็นไปทั่ว
เราไม่รู้จะไปบอกใครได้ ก็คิดว่าพอสร้างสนามบินเสร็จฝุ่นก็น่าจะหายไป
แต่กลายเป็นว่าเราต้องเจอกับปัญหาที่ร้ายแรงกว่า นั่นคือเสียงเครื่องบิน
แรกๆ ตกใจมาก เวลาเครื่องบินมาใกล้ๆ
พ่อของสามีตกใจเสียงเครื่องบินจนล้มก้นกระแทกพื้น
ต้องเข้าโรงพยาบาล ในที่สุดก็เสียชีวิต
เล่าให้ฝ่ายสิ่งแวดล้อมฟัง เขาก็ไม่สนใจ
เหมือนกับมันไม่ได้เข้ารูหู ไม่ได้อยู่ในสมองของเขาเลย”

แถมยังมีคำปลอบประโลมจาก ทอท. ประเภทที่ว่า “อยู่ไปเดี๋ยวก็ชินเอง”
ให้ผู้ที่ได้รับผลกระทบทางเสียงในระดับรุนแรงที่สุดต้องแสลงหูอีก

หมายเหตุ : ตัดทอนจากที่ตีพิมพ์ครั้งแรก
หาอ่านแบบเต็มๆ ได้ในนิตยสารโลกสีเขียว ฉบับที่ 94 เดือนกันยายน-ตุลาคม 2550
.

.
สารบัญบทความที่เกี่ยวข้อง
1 ปีสนามบินสุวรรณภูมิ “เพชฌฆาตความเงียบ”
เมื่อเพชฌฆาตความเงียบแผลงฤทธิ์ ตอน 1, ตอน 2, ตอน 3
เลข NEF ชี้ชะตา ที่มาพร้อมทางออกสวยหรู ตอน 1, ตอน 2
สาหัสที่สุดของเหยื่อหูดับ ตอน 1, ตอน 2
คำให้การของ ทอท.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s