My Freezer…Since Dec 2006

ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต

วันสุขที่ 13…แห่งการรับ

2 ความเห็น

รถคันเก่าคู่ใจเกเรซะแล้ว
แล้วก็ด๊านนน…มาออกอาการเอาตอนที่ฟ้ามืด

ขับรถออกจากออฟฟิศตอนสองทุ่มครึ่ง
จากประชาชื่นซอย 4 จะไปแจ้งวัฒนะ
ระหว่างแล่นเลียบคลองประปา..เฮ้ย ทำไมแอร์ไม่เย็นหว่า
ลองปิดแอร์แล้วเปิดใหม่ ไม่เย็นจริงๆ เว้ย
ตอนกลางวันที่ขับออกจากบ้านยังดีๆ อยู่
หรือว่าน้ำยาแอร์จะหมด คิดยังไม่ทันจบประโยค
เหลือบตามองหน้าปัด…แว๊กกก!! ความร้อนขึ้น

โอย..ทำไงดีหว่า รถก็ติดแหงก ขยับทีละหน่อย ทีละหน่อย
เข็มความร้อนเขยิบมาจนถึงขีดแดง…แย่แน่
แล้วกลุ่มควันขาวๆ ก็ลอยออกมาจากกระโปรงหน้ารถ
โอ้วว ต้องหาที่จอดซะแล้ว เลี้ยวปร๊าดซอยนี้แหละวะ

ปรากฏว่าเป็นโชคดีมากๆ ที่เลี้ยวเข้าซอยนี้
มันเป็นซอยลานจอดรถของร้านอาหาร The Stories
ก็เลยคนคึกคัก ไฟสว่างไสว ไม่น่ากลัว
หนุ่มๆ ที่คอยโบกรถวิ่งมามุงทันที
ดับเครื่อง เปิดกระโปรงรถ ส่องไฟฉาย
หม้อน้ำร้อนจี๋ ด้านล่างมีน้ำเจิ่งนอง…ไปต่อไม่ได้แน่ๆ

ระหว่างรอให้รถเย็นลง พยายามนึกว่าจะแก้ปัญหาอย่างไร
ยังไม่ทันได้คำตอบให้ตัวเอง มีพี่ผู้หญิงคนนึงเดินมาบอกให้เลื่อนรถไปจอดหลบตรงโน้นดีกว่า
มองตามมือที่ชี้ไป สภาพคล้ายอู่รถ มี Land Rover จอดอยู่เกือบสิบคัน
ถามไถ่ได้ความว่า…ตรงนั้นเป็นอู่รถ ถอยเข้าไปจอดตรงที่เปิดไฟสว่างๆ นั่นได้เลย

ถอยรถจอดเข้าที่ ช่างในอู่ออกมาช่วยกันดูอาการน้องตู้เย็น
มะรุมมะตุ้มกันอยู่สักพัก สรุปความเสียหายเบื้องต้น ดังนี้
ความร้อนขึ้น หม้อน้ำมีจุดรั่วซึม และพัดลมทั้ง 2 ตัวก็ไม่ทำงาน
เฮ้อ…มันเกินจะประคับประคองกลับไปให้ถึงบ้านแน่ๆ
พี่ผู้หญิงคนนั้น (ทราบทีหลังว่าชื่ออรทัย) บอกเราว่า ถ้าไปไม่ได้ก็จอดไว้ที่นี่ก็ได้
ไม่ต้องห่วง อู่พี่มียามเฝ้าทั้งคืน

โทรขอคำแนะนำจากช่างประจำรถ เล่าอาการให้ฟัง
เสียงปลายสายยืนยันว่า รอเอารถมาลากเข้าอู่พรุ่งนี้ดีกว่าจะเสี่ยงขับออกไปตอนนี้
สุดท้ายเราก็ต้องรับข้อเสนอของพี่อรทัย…ทิ้งรถไว้ที่นั่นหนึ่งคืน

ระหว่างเดินออกจากซอยมาเรียกแท็กซี่กลับบ้าน
เราคิดตลอดว่า เป็นโชคดีสุดๆ ที่ตัดสินใจเลี้ยวเข้าซอยนี้แล้วมาเจอกับอู่รถ
มาเจอกับน้ำใจและความช่วยเหลือของพี่อรทัยกับช่างประจำอู่
เราไม่ได้กังวลกับอาการรถพังเลยแม้แต่น้อย

พอขึ้นนั่งบนแท็กซี่ เราก็ได้ “รับ” อีกครั้ง
แท็กซี่คันนี้เปิดเทปธรรมะ…เออ ไม่เคยเจอแบบนี้เลยอะ
นั่งฟังไปเรื่อยๆ จนถึงบ้าน ตัวเลขบนมิเตอร์บอก 121 บาท
เราไม่มีแบงก์ย่อย ยื่นแบงก์ร้อยให้พี่คนขับไป 2 ใบ
พี่เค้าทอนแบงก์ยี่สิบมา 4 ใบ…หายากนะเนี่ย แท็กซี่ที่ลดค่าโดยสารให้

เรารับเงินทอน แล้วควานหาเหรียญในกระเป๋า
เจอเหรียญห้าบาท เลยส่งคืนกลับไปให้พี่แท็กซี่
เค้าบอกว่า ไม่เป็นไรครับ 120 บาทก็ได้
เราตอบกลับไป…
ไม่เป็นไรค่ะ แถมให้สำหรับการเปิดเทปธรรมะให้ฟัง
ถามไถ่ได้ความว่าเป็นคำเทศน์ของหลวงปู่ชา

เดินเข้าบ้านแล้วยังรู้สึกว่า วันนี้เป็นวันที่เราได้รับแต่สิ่งดีๆ
รู้สึกอิ่มๆ อย่างบอกไม่ถูก..

เปิดทีวียามดึกเจอกับโฆษณาชิ้นนึง
เป็นเรื่องของคนที่ทำดีให้กันต่อเป็นทอดๆ
ก่อนจะสรุปจบด้วยคำพูดที่ว่า…การให้ที่ยิ่งใหญ่คือการให้ไม่รู้จบ
เอ่อ..อึ้ง อึ้ง อึ้ง
สำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้
เราเห็นด้วยกับคำพูดนั้นทุกประการเลยจริงๆ

Advertisements

2 thoughts on “วันสุขที่ 13…แห่งการรับ

  1. ดีใจจังที่ยังมีเรื่องดีๆ ในสังคมให้ได้รับรู้กันอยู่นะค้าบ

  2. แม้ในยามเศรษฐกิจฝืดเคือง
    น้ำใจยังไม่แห้งเหือด…
    นับเป็นเรื่องดีมากๆ เลย :)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s