My Freezer…Since Dec 2006

ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต

หนี-ออก-นอกเมือง

การได้หนีออกไปนอกกรุงเทพฯ
ไม่ว่าจะเพื่อท่องเที่ยวหรือทำงาน
ต่างเป็นความชื่นชอบอันดับต้นๆ ของชีวิต

สัปดาห์ที่แล้วลงใต้ไปชุมพร นครฯ และพัทลุง
นั่งรถยาวจนเมื่อยตู๊ด แต่นับว่าค้มค่ามากๆ กับ…

1. การได้เอร็ดอร่อยกับอาหารท้องถิ่น
โดยเฉพาะขนมจีนแกงใต้ ไตปลา ข้าวยำ
และผลไม้อย่างมังคุดที่เก็บสดจากสวน
(ซู้ดหยอดมั่กๆ นึกแล้วยังน้ำลายสอ)

2. การได้มองเห็นดาวกระจายเต็มท้องฟ้ายามค่ำคืน
ทั้งๆ ที่เป็นฟ้าผืนเดียวกันแท้ๆ
แต่แสงสว่างของเมืองหลวงดับรัศมีดวงดาวเสียสิ้น

3. การได้อยู่ท่ามกลางบรรยากาศสีเขียวๆ
และเห็นเส้นขอบฟ้าที่วาดโดยธรรมชาติ
มิใช่ขอบยึกยือของอาคารคอนกรีตฝีมือคน

สำหรับวันนี้ก็บึ่งสู่นครสวรรค์แบบไปเช้าเย็นกลับ
เป้าหมายอยู่ที่โรงเรียนประถมเล็กๆ ที่ทำโครงการสิ่งแวดล้อมสุดเจ๋ง
(ส่วนจะเป็นอะไรนั้น ขออุบไว้ก่อน)

เด็กนักเรียนที่นั่นดูเป็นธรรมชาติสมวัยมากๆ
มอมแมมเพราะเล่นซน แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้
แต่เมื่อยกกล้องขึ้นเล็งก็มีไม่น้อยที่เขินเกินกว่าจะยิ้ม
เสื้อผ้าไม่ต้องใหม่เอี่ยมอ่อง ไม่ต้องรีดเรียบกริบ
รองเท้าไม่ต้องขัดแวววับ บางคนไม่มีก็ลากแตะกันมาเลย

มันแตกต่างกับภาพวัยเด็กประถมในกรุงเทพฯ ของเราอย่างสิ้นเชิง
แต่กลับทำให้มีชีวิตชีวาขึ้นมาได้อย่างประหลาด
เท่านี้ก็เหลือเฟือแล้วกับผลลัพธ์ทางความรู้สึก…
ซึ่งเกิดขึ้นในทุกครั้งที่มีโอกาสหนีออกนอกเมือง

Advertisements

การแสดงความเห็นถูกปิด