My Freezer…Since Dec 2006

ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต

01 นั่งรถโรงเรียนไปเดลี

22 ความเห็น

อินเดียนะรึ…ไม่เคยคิดอยากจะไปเล้ย
จนกระทั่งนุดส่งกระทู้จาก pixpro.net ซึ่งถ่ายภาพสวยขั้นเทพ
แถมยังแยบต่อด้วยบันทึกการเดินทางสนุกๆ จากบล็อกของคุณ hooknoi
เท่านั้นแหละ เราก็ตาเป็นประกาย
เอาเว้ย…แบกเป้ไปเมืองแขกบ้างดีกว่า

มีนา 52
เมื่อตกลงใจแน่แล้วว่าจะไปเลห์-ลาดัก ก็ต้องทำการบ้านสักหน่อย
ซื้อหนังสือลาดัก-แคชเมียร์ ของเพลงดาบแม่น้ำร้อยสายมา
แต่ได้อ่านแค่ผ่านๆ เพราะเป็นช่วงงานชุกชิบ…
ปลายเดือนเริ่มมองหาตั๋วเครื่องบินกรุงเทพฯ – เดลี
ตอนนั้นเช็ค TG ประมาณ 16,xxx บาท ส่วน Jet Airways 17,xxx บาท
พอข้ามเข้าเดือนเมษาเท่านั้นแหละ Jet Airways ลดฮวบเหลือ 12,xxx บาท
เรารีบสอยโดยซื้อผ่านเว็บ คิดว่าได้ตั๋วถูกแล้วเชียว
ที่ไหนได้…พอปลายเมษามันดั๊นลดเหลือ 10,800 บาท เล่นเอาเซ็ง

ตอนแรกไม่ได้คิดจะบินไปกลับเดลี-เลห์
แต่พออ่านข้อมูลเยอะขึ้น เยอะขึ้น
เฮ้ย ถ้านั่งรถบัสไปเลห์มันจะเหลือเวลาไม่พอเที่ยวให้ถ้วนทั่วลาดัก
เนื่องด้วยหนึ่งในสมาชิกร่วมทริปมีลิมิตลางานได้แค่ 10 วัน
จึงต้องซื้อตั๋วบินภายในประเทศเดลี-เลห์ ทีหลัง
โดยเลือกใช้บริการของ Kingfisher…ซึ่งไม่แนะนำให้ใครเลียนแบบ
ไม่ใช่ว่า Kingfisher บริการไม่ดีแต่อย่างใด
แต่เพราะสายการบินที่ไปเลห์มีแค่สองยี่ห้อ คือ Kingfisher กับ Jet Airways
ซึ่งถ้าเหมาซื้อ Jet Airways ทั้งหมดสำหรับการบิน 4 เที่ยว ราคารวมจะย่อมเยากว่า

ยิ่งใกล้วันเดินทาง ยิ่งใจตุ๊มตุ๊มต่อมต่อม
เพราะเจอคำขู่ด้วยความหวังดีของผู้คนรอบข้าง
สกปรก กลิ่นตัว ท้องเสีย ฝุ่นเยอะ และอีกสารพัน
พี่ตู่ บก. คู่ชีพ ถึงกับตั้งชื่อการเดินทางของเราครั้งนี้ว่า…
ทัวร์ดมจั๊กกะแร้แขก!!
(แหม…คิดไปได้ ใครจะเอาจมูกไปพิสูจน์กลิ่นใกล้ชิดขนาดน้านนน)

จนเราต้องคอยปลอบเพื่อนร่วมทริปว่า…
อย่าเอาภาพของเดลีมาปะปนกับเลห์
มันคนละเมือง มันคนละเรื่อง มันหนังคนละม้วนเฟ้ย

แล้วก็ถึงวันเดินทาง…
24 มิถุนายน เรา นุด และหมูบิน พร้อมหน้ากันที่สุวรรณภูมิตอนสี่โมงครึ่ง
สามชีวิตนี้เพิ่งมารวมตัวเที่ยวด้วยกันเป็นครั้งแรก
แอบลุ้นในใจอยู่เหมือนกันว่าจะรุ่งหรือริ่ง

พอขึ้นเครื่องก็โอ้โห…เต็มไปด้วยผู้โดยสารแขกเลยเว้ยเฮ้ย
แต่พวกเราไม่หวั่น ลั้ลลากันเต็มที่เพราะจะได้ไปเที่ยว
คนนี้เริ่มต้นด้วยการซ้อมดมยาดม พร้อมรับมือกลิ่น
p001

คนนี้ทำหน้าตากลมกลืนกับชาวอินเดียได้เนียนสุดๆ
p002

ส่วนข้าพเจ้า…เล่นเกมดีกว่า จอทัชสกรีนซะด้วย
p003

หลังจากนั้นสักพักจึงเริ่มเสิร์ฟอาหาร
โฉมหน้าอาหารแขกมื้อแรก…
p004
ไม่ค่อยหร่อยหนะ แต่ข้าพเจ้ากินเกือบหมด หมูิบินเองก็กินได้สบายไม่มีปัญหา
แต่…ไอ้คนที่จุดประกายทริปอินเดียนี่สิ กินไปหน่อยเริ่มรู้สึกพะอืดพะอม
เข้าใจว่าเป็นอาการเมาเครื่องบิน
เพราะตอนนั้นเครื่องบินอยู่เหนือมหาสมุทรอินเดีย
แล้วลำเล็กๆ อย่างโบอิ้ง 737 ก็ออกอาการสั่นพอสมควร
ดมยาดม (แต่คนละอารมณ์กับภาพถ่ายข้างบนแล้วนะ) + หลับตาอยู่นาน…กว่าจะดีขึ้น

ด้วยไม่เคยเดินทางร่วมเครื่องบินกับชาวอินเดียมากมายขนาดนี้มาก่อน
ก็เลยเพิ่งรู้ว่าผู้โดยสารแขกนี่มีอะไรให้ประหลาดใจเยอะมาก
แค่เครื่องบิน take off ก็มีเสียงตบมือยินดีกันแล้ว..เออ ขำดีเว้ย
ระหว่างที่ลอยอยู่บนฟ้า ถือเป็นศึกหนักของพนักงานต้อนรับก็ว่าได้
ทั้งผู้โดยสารอินเดียทั้งเด็กและผู้ใหญ่ขอโน่นขอนี่กันตลอดเวลา
แอร์และสจ๊วตเดินกันขาขวิดตูดบิดเลยทีเดียว

พอถึงเดลี เพียงจังหวะแรกที่ล้อสัมผัสพื้นก็ตบมือกันเกรียว ยิ่งกว่าตอน take off ซะอีก
แถมยังตะโกนดังลั่นเป็นภาษาฮินดีมั้ง…ฟังไม่ออก
พี่น้องแขกหลายต่อหลายคนรีบปลดเข็มขัดลุกขึ้นจากเก้าอี้
และพยายามจะหยิบสัมภาระที่วางไว้ในตู้เก็บด้านบน
บางคนก็เปิดมือถือโนเกีย (จำเสียงได้)

สจ๊วตหนุ่มต้องรีบออกมาโบกไม้โบกมือให้นั่งลงก่อน
คือตอนนั้นไฟรัดเข็มขัดยังไม่ดับเลยนะ แล้วเครื่องบินก็แล่นไปเรื่อยๆ ยังไม่ถึงหลุมจอด
ตอนแรกก็ดูเหมือนจะเชื่อฟัง แยกย้ายกลับไปนั่งที่ตัวเอง
แต่อีกไม่ถึงนาที ลุกขึ้นหยิบของอีกแล้ว
คราวนี้แอร์โฮสเตรตออกมาทำเสียงเข้มเล็กน้อยให้นั่งลงก่อน
ก็มีทั้งเชื่อมั่ง ไม่เชื่อมั่ง…คุณแอร์ทำหน้าเอือมเล็กน้อย

มันดูโกลาหลมากๆ อะ
เราสามคนได้แต่มองหน้ากัน เฮ้ย มีแบบนี้ด้วยเหรอ
คือสงสัยทั้งเรื่องตบมือและ..เอ่อ จะรีบลุกไปหนายยยฟะ ยังไงก็ออกไปนอกเครื่องไม่ได้

รู้สึกถึงบรรยากาศของรถโรงเรียนที่สมัยเป็นเด็กอนุบาลขึ้นมาทันที
นึกออกมั้ย แบบที่ต้องมีครูพี่เลี้ยงมาคอยจับปูใส่กระด้ง
บอกให้เด็กๆ ขึ้นรถ นั่งประจำที่ อย่ายื่นแขนออกไปนอกหน้าต่าง
อารมณ์ของความวุ่นวายมันประมาณนั้นเลย
พอบอกนุดกับหมูบินไปอย่างนี้ ก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน…
“นี่ตูนั่งรถโรงเรียนมาเดลีรึเปล่าวะเนี่ย”

—————————————————————
หมายเหตุ สิ่งที่ทำให้ไม่ประทับใจ Jet Airways เท่าไหร่ก็คือ..ผ้าห่ม
เพิ่งแกะออกจากห่อพลาสติกแท้ๆ แต่มีกลิ่นอับโชยมาเชียว
อึ๋ย…จ่ายค่าตั๋วไปเกินหมื่น ผ้าห่มมันเป็นของรถทัวร์ตั๋วไม่กี่ร้อยได้ไงฟระ

Advertisements

22 thoughts on “01 นั่งรถโรงเรียนไปเดลี

  1. ตอนสอง ด่วนๆ

  2. ฮ่าๆ เครื่องบินเราไม่มีตบมือแหะ ลำพี่นุ่นเขาเป็นกองเชียร์บอลลีวูดป่าวว :)
    เห็นด้วยว่าแขกขอนู่นขอนี่กันเยอะจริง คนข้างหน้าเราขอเหล้าหยั่งกะโรงเตี๊ยม

    ดีใจด้วยที่ได้บินไปเลห์ การเดินทางภาคพื้นดินมันเหมือนเดินทางผ่านนรกก่อนเลยทีเดียว
    >.<'

  3. ใช่ ใช่ .. มาเร็วๆ ตอน2 น่ะ

  4. ทั้งอ้วนพีและผู้ร่วมทริป…โปรดใจเยนเยน
    เอ๊ะ…หรือมาช่วยกันเขียนหน่อยดีมะ

  5. แค่เริ่มต้นก็สนุกแล้ว :)

  6. โอ้ แต่ตอนที่พวกเรานั่งJet Airways รู้สึกดีมากเลยนะพี่นุ่น
    แบบว่าอาหารโอเลย (ยกเว้นขากลับที่บอกว่าข้าวไทย แต่มันเป็นข้าวอินเดียนี่!)
    แต่ส้วมบนเครื่องบินที่เจอนั้นอึ้งๆเหมือนกัน
    ไม่ต่างจากบนดินเลยสักนิด

    สงสารแอร์โฮสเตสเลยค่ะ

    • ถึงหะยิง..เพื่อนนะผุย อิอิ
      Jet Airways ไม่ถึงกับแย่มากหรอก
      โดยรวมๆ ก็สมราคาแหละ
      ห้องน้ำไฟล์ทเราก็พอไหวนะ ไม่น่าหวาดหวั่นอะไร
      แต่พอเจอผ้าห่มเหม็น..ก็เลยอึ๋ยหนะ

  7. ไหนอะตอน2

  8. คุณคิ้วหนา ครับ…

    คุณไปเที่ยวกับเพื่อนผม !!…..0_o

  9. Jetairways มีแอร์คนไทยด้วย สวยหยดเหมือนดาราแขกเลย แต่ป้าหมูน้อยว่าอาหารเค้าอร่อยดีนะ ถึงผ้าห่มจะกลิ่นภารตะไปหน่อย ก็พอทน ( เพราะมันถูก )

    • ไม่เจอแอร์คนไทยค่ะ
      อาหารไม่ได้แย่มากมาย อาจเป็นเพราะไม่ค่อยถูกปาก
      ส่วนผ้าห่ม..มันกลิ่นภารตะอย่างนี้เสมอเลยรึคะป้าหมูน้อย

  10. ป้าหมูน้อยก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ากลิ่นมันแบบนี้ตลอดรึเปล่า เพราะตอนกลับจากทริป 22 วัน กลิ่นเรามันก็กลมกลืนเนียนสนิทกับกลิ่นภารตะแล้ว เลยแยกไม่ออกจ้ะ ฮ่า ฮ่า

  11. ขอบอกว่าสจ๊วตการบินไทยบอกว่า มีให้เลือกสองอย่างคืออาหารไทยกับอาหารแขก แต่อย่าเลือกอย่างหลังเลย เพราะไม่อร่อย ถึงจะบอกว่าอยากปูทางไปสู่อาหารแขกที่แท้ แกก็บอกว่า ยังมีเวลาให้ลองอีกเยอะ…จริงของเขาแฮะ

  12. พี่พัดบอกช้าไปหลายวันเลยนะเนี่ย

  13. โหย แวะมาบ้านนี้…ขยันเขียนตัวเป็นเกลียวเลยอ่ะ
    ตอนที่สี่เข้าไปแล้ว เราเพิ่งเริ่มขยับเอง
    แฮะๆๆ
    อ่านสนุกเหมือนเดิมนะเนี่ย…
    ขอสนันสนุนเรื่องอุปนิสัยและกลิ่นของชาวบ้านเมืองนี้เค้าเลย
    ตอนแรกขำๆ แต่หลังๆ เราเริ่มขำไม่ค่อยออกเหมือนกัน

    • ขยันที่หนาย…เที่ยวตั้งแต่ปลายมิถุนายน
      นี่หมดเดือนสิงหาแล้ว เพิ่งเขียนไปได้วันที่สองของทริปเองอะ
      เหลืออีกตั้ง 8 วัน ไม่รู้เมื่อไหร่จะไปถึงทัชมาฮาล

  14. เห็นหน้านุ่นอีกครั้ง ชัดเจนมากๆ :D