My Freezer…Since Dec 2006

ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต

02 ขี่เครื่องบินไปเลห์

16 ความเห็น

ถึงสนามบินนานาชาติอินทิรา คานธี ตอนสามทุ่มกว่าๆ
แต่แว่บแรกที่ก้าวออกจากเครื่องบินเพื่อขึ้นบัสไปยังอาคารผู้โดยสาร
ก็รู้สึกได้ถึงไอผ่าวๆ ของฤดูร้อนที่เดลี
โอ้ว…ถ้าเป็นกลางวันจะร้อนดุเดือดขนาดไหนเนี่ย

เข้ามาในอาคาร คนเพียบรอต่อคิว ณ จุดตรวจสุขภาพ
นัยว่าเป็นมาตรการเฝ้าระวังไข้หวัดใหญ่ 2009 ที่กำลังระบาดในหลายประเทศ
ซึ่งจริงๆ ก็ไม่ได้มีอะไรมาก แค่กรอกเอกสาร
แล้วยื่นให้เจ้าหน้าที่ซึ่งเป็นนางพยาบาลตรวจ…เท่านั้นเอง
จากนั้นก็เป็น ตม. ต่อด้วยการรอรับกระเป๋า

อยู่ในอาคารประมาณ 15 นาที เรารู้สึกแสบคออย่างบอกไม่ถูก
คงเป็นเพราะฝุ่นละอองที่หนาแน่นกว่าเคยคุ้นชิน
บอกนุดให้หยิบหน้ากากออกมาโดยด่วน
แล้วพวกเราก็มีแผ่นสีส้มเป็นเครื่องประดับใบหน้า
ไม่ได้กลัวไข้หวัดสายพันธุ์ใหม่เล้ย…ขยาดฝุ่นมากกว่า

p005
แหม…ชอบจริงๆ หน้ากากสีส้ม สวยโดดเด่นไม่ซ้ำใคร

ระหว่างที่กระเป๋ายังลำเลียงมาไม่ถึง พวกเราก็เห็นภาพนี้…
p006
“เฮ้ย..ตกลงนี่มันไลน์การผลิตบราเวียหรือเปล่าวะ มาพร้อมกัน 3 กล่องเลยเชียว”
ไม่ช่ายยย…แต่เป็นเพราะทีวีจอบางในไทยราคาถูกกว่าที่อินเดียหลายเท่านัก
มันเลยกลายเป็นสินค้าพลาดไม่ได้ที่พี่แขกจะต้องหิ้วกลับประเทศ

เมื่อกระเป๋ามาครบก็เคลื่อนขบวนไปยัง Terminal 1D ด้วยบริการ Free Shuttle Bus
ยัง..ยัง..ไม่ได้บินต่อไปเลห์ในทันทีหรอก แต่คืนนี้เราจะไปนอนกันที่นั่น
ประมาณ 15 นาทีก็มาถึงอาคารผู้โดยสารในประเทศที่ใหม่เอี่ยมอ่อง
ยังสร้างไม่เสร็จดีด้วยซ้ำ เห็นคนงานนั่งยาแนวเก็บรายละเอียดที่พื้นอยู่เลย
ประตูทางเข้ามีพี่ทหารมาดเข้มคอยตรวจตรา ต้องแสดงพาสปอร์ตกับ E-Ticket ว่า
เป็นว่าที่ผู้โดยสารจริงๆ กำลังจะขึ้นเครื่องในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจริงๆ จึงจะได้ผ่านเข้าไป

คิดถูกที่ซู้ดที่ตัดสินใจพักค้างคืนที่นี่ เพราะมันแอร์เย็นฉ่ำและสะอาดมาก
ผิดกับอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศ…โดยสิ้นเชิง!
พวกเราปักหลักกันอยู่บริเวณ Row C และ D ซึ่งเป็นเคาน์เตอร์เช็คอินของ Kingfisher
p007

เก้าอี้พลาสติกแข็งๆ อาจจะทำให้หลับไม่สบายเท่าไหร่
แต่เราคิดว่า…
ดีกว่าเสียเวลานั่งรถเข้าไปหาที่พัก
แล้วต้องแหกขี้ตาตื่นตี 3 เพื่อมาเช็คอินไฟล์ท 6 โมงเช้ามากมายนัก

ก่อนที่ทุกคนจะงีบ เราถามว่าใครจะกินยา Diamox บ้าง
เพราะพรุ่งนี้จะขึ้นไปอยู่ที่ระดับความสูง 3,600 เมตรโดยฉับพลัน
อาจเกิด Altitude Sickness ได้
เท่าที่อ่านข้อมูลมา…
ยาลดความดันในลูกตาตัวนี้มีผลข้างเคียงที่พอจะบรรเทาอาการแพ้ที่สูงได้บ้าง
โดยต้องกินล่วงหน้าประมาณ 12-24 ชั่วโมง
ซึ่งก่อนเดินทางเราโทรปรึกษาเพื่อนที่เป็นหมอตา
เธอบอกว่า กินแค่ 1-2 เม็ดไม่น่ามีปัญหาอะไร
แต่คนที่แพ้ยาซัลฟา ห้ามกินเด็ดขาด!!!

ผลการถามไถ่ลูกทริป ไม่มีใครยอมกินยาเลยเว้ย ขัดใจจริงๆ
เราซึ่งตั้งใจจะไม่กินเหมือนกัน เลยต้องเสียสละเป็นตัวแทน 1 คนที่กินยา
ไม่เช่นนั้นจะไม่ได้เปรียบเทียบผลระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุม

p008
คนนี้นั่งเล่นนอนเล่น

p009
ส่วนสองคนนี้หลับจริงแล้วเว้ย..อิอิ

เราหลับๆ ตื่นๆ อยู่พักใหญ่ กระทั่งตี 2 เคาน์เตอร์ของ Kingfisher ก็เปิดให้เช็คอินทุกเที่ยวบิน
จึงปลุกสมาชิกจากการหลับใหล..รีบเช็คอินเข้าไปด้านในเลยดีกว่า
แอบหวังว่าจะมีที่นอนสบายกว่านี้

แล้วก็จริงดังคาด มันมีเก้าอี้ยาวที่ล้อมต่อกันรอบเสาขนาดใหญ่
ฮ่า ฮ่า ฮ่า เสร็จตู…ยึดมาหนึ่ง วางเป้หนุนหัวแล้วล้มตัวลงนอนยาว
โดยไม่ลืมจะเอาผ้าปิดคลุมหน้าตา นอนในที่สาธารณะก็เขินเป็นนะค้าบ
หลับสนิทประมาณ 2 ชั่วโมง ตื่นมาตอนใกล้ตี 5 ได้หน้าตางัวเงียอย่างที่เห็น
p010

บอร์ดดิ้งตอนตี 5 กว่า นั่งบัสไปขึ้นเครื่องอีกรอบ
พระอาทิตย์กำลังโผล่มาทักทายเลยเชียว… “กู๊ดมอร์นิ่ง เดลี”
good morning Delhi

เย้..บินไปเลห์ บินไปเลห์
p020
p021

ไฟล์ทของ Kingfisher ค่อนข้างว่างและส่วนใหญ่..ไม่สิ..เกือบทั้งหมดเป็นชาวต่างชาติ
เครื่องเล็กเหมือน Jet Airways แต่ไม่มีจอส่วนตัวและเบาะนั่งปรับเอนไม่ได้
ซึ่งไม่สำคัญเลยเพราะใช้เวลาบินราวๆ 1 ชั่วโมงเท่านั้น

ไฟล์ทนี้มีแจกอาหารเช้ามื้อเล็กๆ ด้วย
ในถ้วยฟลอยด์มันเป็นแป้งนิ่มที่กินคู่กับซอสที่มีเครื่องเทศเป็นส่วนประกอบ
ครัวซองค์แบบที่มีชอกโกแลค ชิพ แทรกอยู่
ผลไม้เป็นมะละกอสุก…อึ๋ย ขอบาย เพราะไม่ถูกกัน
p019

นอกเรื่องนิดหน่อย–ทดสอบมาโครของ Ricoh R10
กับภาพ “สองศพที่ซอกหน้าต่างเครื่องบิน”…ชัดแจ่มมากๆ
p011

เครื่องขึ้นได้แป๊ปนึงก็ปวดฉี่ เดินไปเข้าห้องน้ำแล้วต้องแปลกใจ
ทำไมมันฉี่เยอะมาก ฉี่นานมากขนาดนี้ เป็นไรเนี่ยตู
(มารู้จากหมอที่เลห์ในภายหลังว่า..มันเป็นอาการข้างเคียงของ Diamox ด้วยเช่นกัน)

พอกลับมานั่งประจำที่..เฮ้ย วิวริมหน้าต่างเปลี่ยนจากบ้านกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่เรียงแน่นไปหมด เป็นคลื่นภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะ..สวยสุดใจ
ตั๋วแพงแต่ได้เห็นภาพมุมสูงแบบนี้ เราว่าคุ้มแล้ว
หยิบกล้องมากดชัตเตอร์กันเพลินเลย

p013
ช่วงแรกๆ เมฆเยอะ

p014
p015
ผ่านไปอีกหน่อย…โอ้ว คลื่นภูเขาหิมะจริงๆ นะเนี่ย

p012
อันนี้เห็นร่องรอยการละลายของหิมะที่ค่อยๆ ไหลรวมกันจากแขนงเล็กเป็นสายใหญ่
(สีต่างจากภาพอื่นๆ ที่ถ่ายด้วย Nikon D80 อย่างเห็นได้ชัด)

p016

p017
ใกล้ถึงเลห์ เริ่มปรากฏสีเขียวๆ แห่งความชุ่มชื้นขึ้นมาบ้าง

p018
แล้วก็เจอความแห้งแล้งอีกครั้ง..ก่อนตีโค้งเลี้ยวซ้ายร่อนลงจอด ณ สนามบินในหุบเขา

เช้าแรกที่อินเดียเราขี่เครื่องบินไปเลห์
ได้เห็นภูมิประเทศหลากหลาย
สวยจนเมื่อคอเลยแหละ
เพราะหันมองหน้าต่างตลอดเวลา
แต่ก็ต้องบอกว่า..ถูกใจเหลือเกิน

หมายเหตุ : วิวข้างหน้าต่างของจริงสวยกว่าในภาพถ่ายหลายเท่านัก

Advertisements

16 thoughts on “02 ขี่เครื่องบินไปเลห์

  1. ตอนสามด่วนๆ

  2. ว้าว ว้าว สวยค่ะ รออ่านตอนสามนะคะ แล้วจะรีบจองตั๋วเครื่องบินโดยด่วนเลยค่ะ

    ป้าหมูน้อย

  3. อืมมม ตอนสาม ๆๆๆ อยากรู้ผลของคนที่ไม่กินยา อิอิ

  4. >O< วิวสวยมาก
    เหมือนในภาพวาดเลย

    คุณคิ้วหนาดูแม๊นแมน
    แหะ แหะ ^^''

  5. วิวสวยจัง
    เหมือนภาพวาดเลย

  6. เฮ้ยย โชคดีจังที่ไม่ได้กินยา เราแพ้ซัลฟาเต็มๆ
    ที่ไม่ได้กินเพราะว่าไม่ได้พกไปน่ะซี ไปถึงวันแรกๆก็ปวดหัวตอนดึกๆนะ แต่ชาวลาดักให้กินชาคุนักแทน

    วิวที่เห็นสวยๆน่ะ เราตุเลงๆอยู่บนรถยี่สิบสี่ชั่วโมงเต็มๆเลย
    ถ้าซูมดีๆ จะเห็นมีกองอ้วกเราอยู่ด้วยสามกองต่อหนึ่งวัน ฮ่าๆ
    โมเมนต์ที่ดีที่สุดก็คือตอนที่อ้วกเสร็จแล้ว มันจะสดชื่นแล้ววิวก็สวยมากกกก
    ฝรั่งที่นั่งรถมาด้วยกันบอกว่า ขอบคุณที่ลงมาอ้วก เขาเลยได้ถ่ายรูปด้วยเลย ดูมัน!!~

  7. อืม ข้อสังเกตอีกเรื่องคือทีวีจอแบนที่ชาวอินเดียขนไป ตอนเราก็เห็นว่าแขกพกไปกันทุกคนเลย
    เป็นเทรนเนอะ ส่วนชาวไทยไปอินเดียซื้ออะไรกลับมา???

    • ที่ซื้อให้ตัวเองมี
      1. หนังสือ “LADAKH The Essential Guide”
      2. เสื้อแขกแบบบางเบาที่ใส่ไปเที่ยว Taj

      ที่ซื้อฝากคนรอบข้างมีแต่ ผ้า ผ้า ผ้า
      คลุมไหล่ คลุมหัว พันแขน พันคอ ครบทุกส่วนเลย

  8. คนอื่นซื้ออะไรไม่ทราบแต่ป้าหมูน้อยซื้อกำไลแขกมายี่สิบตั้งค่ะ

    จองตั๋วแล้วค่ะ จะไปตอนปลายเดือนกันยาค่ะ
    ไม่กลัวเรื่องความสูง แต่แพ้ถนนคดเคี้ยวค่ะ คงได้เพิ่มปุ๋ยอินทรีชีวภาพให้เค้าแน่นอน

    ป้าหมูน้อย

    • ความสูงไม่ต้องไปกลัวค่ะป้าหมูน้อย
      เพราะมันไม่ขึ้นอยู่กับอายุ เพศ น้ำหนัก ส่วนสูง หรือความแข็งแรงของร่างกายเลย
      คือถ้ามันจะเป็น ก็เป็น
      คนที่แข็งแรง ออกกำลังบ่อย ไม่ได้หมายความว่าจะรอด
      คนที่ไม่ออกกำลังมาเป็นปี ไม่ได้หมายความว่าจะเป็น
      คุณหมอที่เลย์บอกเองว่า กินยา Diamox ก็ไม่ได้หมายความว่าจะป้องกันได้ 100 เปอร์เซ็นต์!

      ส่วนถนนคดเคี้ยว
      มีบ้างค่ะ เวลานั่งรถออกไปเที่ยวไกลๆ
      แต่แก๊งค์เราไม่มีใครเมารถถึงขั้นอ้วก
      ซื้อผลไม้ เช่น เชอรี่ แอปเปิ้ล จากตลาดสด ไปกินบนรถด้วยน่าจะพอช่วยได้
      อีกอันที่เปรี้ยวหน่อยๆ อมให้พอชื่นใจได้ระหว่างเดินทางคือ..
      ผิวแอปปริคอตอบแห้ง 20 รูปี ซื้อที่ร้าน Dzomsa

  9. วิวจากหน้าต่างสุดยอดอะ ที่เห็นเขาๆ ว่าแต่ไม่นับซากศพสองนั้นนะจ๊ะ

  10. เข้ามาดู…วิวสวยมากเลยนุ่น
    อยากไปแคชเมียร์…แต่กลัวกลิ่นแขกอะ

    • เรายังไม่ได้ไปอินเดียเหนือทางฝั่งแคชเมียร์นะ
      แค่เลห์-ลาดัก 8 วันยังเที่ยวไม่ทั่วเล้ย
      แต่ช่วง 10-11 วันของทริปนั้น เราไม่เจอกลิ่นแขกนะ
      เตรียมยาดมไปแต่ไม่ได้หยิบมาใช้
      …บางทีอินเดียเหนือที่เป็นพวกแขกขาวอาจกลิ่นไม่รุนแรงเท่าแขกในส่วนอื่นๆ ของประเทศอินเดียก็เป็นได้

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s