My Freezer…Since Dec 2006

ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต

Throw-away Society

ขอเรียกเป็นภาษาไทยว่า “สังคมโยนทิ้ง”
เป็นคำที่ใช้อธิบายพฤติกรรม “โยนทิ้ง” ของผู้คนยุคปัจจุบัน
ที่เกิดขึ้นง่ายดายและบ่อยครั้งกว่าในอดีต
โดยมักแสดงอาการโยนทิ้งใน ๒ รูปแบบ

กรณีแรก…โยนทิ้งลงถังขยะ
หลังจากผ่านการใช้งานเพียงครั้งเดียวหรือใช้งานระยะเวลาสั้นๆ
เช่น หลอดกาแฟ จานกระดาษ ถุงพลาสติก ทิชชู ผ้าอ้อมสำเร็จรูป ฯลฯ

กรณีที่สอง…เป็นการโยนทิ้งในนัยยะที่ว่า
เลิกใช้ของเดิมแล้วผละไปสู่ของใหม่ที่ตื่นตาล่อใจมากกว่า
ด้วยความล้ำสมัยของแฟชั่นหรือความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี
เช่น เสื้อผ้า โทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์ กล้องดิจิทัล เป็นต้น
ข้าวของที่ถูกโยนทิ้งในกรณีนี้มักกลายเป็นสินค้ามือสอง
หรือนอนกองให้ฝุ่นจับอยู่มุมใดมุมหนึ่งของบ้านมากกว่าจะลงไปอยู่ในถังขยะ

สังคมโยนทิ้งถือเป็นผลสืบเนื่องจากกระแสบริโภคนิยม
ที่คนแห่ซื้อสินค้ามากมายเพื่ออำนวยความสะดวกแก่ตนเอง
อีกทั้งกระบวนการผลิตในระบบอุตสาหกรรมและเทคโนโลยี
ที่พัฒนาแบบก้าวกระโดดก็ทำให้สินค้าต่างๆ มีราคาถูกลง
จึงไม่ต้องคิดทบทวนมากมายก่อนซื้อ แถมยังตัดใจได้ง่ายดายก่อนโยนทิ้ง

เครื่องใช้ที่พังก็เลยไม่มีใครอยากส่งเข้าโรงซ่อม
เพราะซื้อใหม่กลายเป็นถูกกว่าไปเสียแล้ว

ข้าวของใช้งานซ้ำได้หลายครั้ง เช่น ปิ่นโต กล่องข้าว
ก็เลยน่าสนใจน้อยกว่าตัวเลือกอย่างถุงพลาสติก กล่องโฟม จานกระดาษ
ที่บางครั้งถูกจนแทบไม่มีมูลค่า

…เหล่านี้ทำให้หลายคนเพลินซื้อเพลินใช้เพลินทิ้ง
จนลืมไปว่ากำลังสร้างปัญหาใหญ่ให้โลกด้วยเช่นกัน

ตีพิมพ์ครั้งแรกใน “คำเปลี่ยนโลก”
นิตยสารสารคดี ฉบับที่ 299 เดือมกราคม 2553

Advertisements

การแสดงความเห็นถูกปิด