My Freezer…Since Dec 2006

ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต

ตังส์@190855

วันนั้นเสร็จจากบริจาคเลือด เราแวะซื้อขนมไปฝากเด็กถึงบ้าน
ตังส์สังเกตเห็นแขนซ้ายที่แปะพลาสเตอร์ จึงพูดขึ้น
“ป้านุ่น เจ็บๆ” พร้อมกับชี้นิ้วเล็กๆ มาที่ก้อนผ้าก๊อสสีขาว
เราก็ตอบไป “ใช่ เจ็บๆ ตังส์มาเป่าเพี้ยงให้หน่อยสิ”

คุณหลานค่อยๆ ยื่นหน้ามาเป่าเบาๆ แล้วอมยิ้ม
เราพูดไปในทำนองว่า เป่าไกลเกิน ยังไม่หายเจ็บ ให้เป่าใกล้ๆ อีกทีละกัน
เธอจึงยื่นหน้ามาระยะประชิดและเป่าแรงขึ้น
คราวนี้ฝอยน้ำลายกระจายทั่วแขนเหมือนฝนตกเลยเชียว :)

Advertisements

การแสดงความเห็นถูกปิด