My Freezer…Since Dec 2006

ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต

ตังส์@311055

เป็นครั้งแรกที่พี่ตังส์ออกไปนอกบ้านกับเราสองคน
ไม่มีพ่อแม่และไม่มีพี่เลี้ยง
หลานสาวดูกระตือรือล้นมากตอนที่บอกเธอว่าจะพาไปกินไอติม
ใจนึงก็หวั่นๆ จะไปแหกปากร้องไห้กลางทางหรือเปล่านะ
ใจนึงก็อยากลอง เพราะรู้สึกว่าตีซี้กันมาพอสมควรแล้ว

จับเด็กสองขวบกว่าเข้านั่งประจำคาร์ซีทและคาดเบลท์ให้เรียบร้อย
แม่พี่ตังส์เดินมาส่งที่รถ ปู่มาช่วยเปิดประตูบ้านให้เอารถออก
พี่ตังส์โบกมือบ๊ายบายแม่ บ๊ายบายปู่ แถมยังพูด (แกมสั่ง) ออกมาว่า
“แม่อยู่บ้านกับน้องนะ”…ฟังแล้วก็ได้แต่อมยิ้ม

ขับมาแค่หน้านาที มองกระจก เด็กหลับไปแล้ว
พอถึงร้าน เอาไงดีว่ะ ปลุกตื่นมาจะโยเยมั้ยเนี่ย
โทรกลับมาถามน้องสะใภ้ ทำยังไงกับเด็กหลับดี
ในที่สุด เราต้องแบกเด็กหลับลงมาที่ร้าน
ซึ่งตอนไปปลุกจะอุ้มออกจากคาร์ซีท
เธอรู้ตัวนะ ยอมยกแขนสองข้างให้อุ้มโดยง่าย แต่ไม่ลืมตา
อุ้มขึ้นบ่า เธอหลับต่อ พอเข้ามาในร้าน คุยกับเจ้าของร้าน
เธอก็ตื่น เห็นถ้วยไอติม เห็นบรรยากาศแปลกๆ ต่อมง่วงหยุดทำงานทันที
เลยได้ภาพเซ็ทนี้มา…


อะไรเนี่ย


ไอติมเหรอ รสไหนดีน้าาา


ชอบรสชอคโกแลตค่ะ

สรุปว่า ครั้งแรกของเราสองคนผ่านไปอย่างราบรื่น
โอกาสต่อๆ ไปก็คงไม่ยาก…วางแผนชวนหลานไปไหนอีกดีล่ะ

Advertisements

การแสดงความเห็นถูกปิด