My Freezer…Since Dec 2006

ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต

เครือข่ายกระจายอาหารส่วนเกิน

ใส่ความเห็น

FRN-logo
[ที่มาภาพ facebook.com/FoodRecoveryNetwork]

“Food Recovery Network” ขอเรียกเป็นภาษาไทยว่า “เครือข่ายกระจายอาหารส่วนเกิน”
เริ่มต้นก่อร่างจากจุดเล็กๆ เมื่อปี 2010 โดยนักศึกษาสามคนแห่งมหาวิทยาลัยแมรี่แลนด์
หลังจากที่พวกเขาสังเกตเห็นอาหารส่วนเกินจำนวนมากมายในโรงอาหารของมหาวิทยาลัย

เป็นส่วนเกินที่ผ่านการปรุงสุกอย่างดี ยังรับประทานได้
แต่เมื่อใกล้เวลาปิดร้านตอนประมาณสามทุ่ม ทุกอย่างที่ขายไม่หมดจะถูกโยนทิ้งลงถังขยะ

คนหนุ่มสาวกลุ่มนี้คิดตรงกัน วิธีจัดการดังกล่าวไม่เข้าท่าเอาเสียเลย
ถ้ายังเป็นอาหาร มันไม่ควรถูกทิ้งขว้าง

ด้วยเคยผ่านประสบการณ์ทำงานรณรงค์และช่วยเหลือกลุ่มคนหิวโหยไร้บ้านมาก่อน
ไอเดียการดึงส่วนเกินจากที่หนึ่งไปเติมส่วนขาดในอีกที่หนึ่งจึงผุดขึ้นมาง่ายดาย
พวกเขาเข้าพูดคุยกับตัวแทนจากหน่วยงานด้านบริการอาหารของมหาวิทยาลัยโดยไม่รอช้า
พร้อมกับนำเสนอแนวคิดเรื่องการขอรับบริจาคอาหารส่วนเกินเหล่านั้นจากร้านค้าในโรงอาหาร
เพื่อส่งมอบให้ศูนย์พักพิงต่างๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย

ปฏิกิริยาตอบรับเบื้องแรกคือความกังวลเกี่ยวกับสุขอนามัยอาหารและภาระรับผิดชอบที่จะเพิ่มขึ้น
แต่หลังจากต่อรองไปมา เจ้าหน้าที่ก็เริ่มคล้อยตามและหันมาให้คำแนะนำเกี่ยวกับขั้นตอนจัดการอาหาร
บนพื้นฐานของความปลอดภัยและสุขอนามัย
ขณะที่นักศึกษาแกนนำก็ค่อยๆ ช่วยกันกำหนดเงื่อนไขการปฏิบัติงานให้ชัดเจน

นั่นคือ ขอแรงอาสาสมัครนักศึกษาอย่างน้อยคนละ 1 วันต่อสัปดาห์
จับกลุ่มกันมารออยู่ที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยในช่วงใกล้สามทุ่ม
เมื่อเจ้าหน้าที่ปิดร้านเรียบร้อย พวกเขาจะเข้าไปหลังร้าน ช่วยกันจัดเรียงบรรจุอาหารลงกล่องลงถุง
ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็พร้อมสรรพสำหรับการจัดส่ง
แล้วอาสาสมัครกลุ่มเดิมนั่นแหละก็จะช่วยกันลำเลียงอาหารไปยังศูนย์พักพิงเป้าหมาย
จะด้วยการเดิน ปั่นจักรยาน หรือขับรถก็ได้ ขึ้นอยู่กับปริมาณอาหาร ระยะทาง และความสะดวกเป็นสำคัญ

เพียงสัปดาห์แรก หนุ่มสาวจิตอาสาช่วยกันแจกจ่ายอาหารส่วนเกิน
ถึงปากท้องของผู้หิวโหยได้มากถึง 70-90 กิโลกรัมต่อวัน
และเป็นจำนวนตัวเลขเดียวกันกับปริมาณขยะอาหารที่หายไปจากสายพานสู่เตาเผาหรือหลุมฝังกลบ

หลังจากที่กิจกรรมดังกล่าวเดินไปได้สวยในปีแรก ทีมงานก็เกิดคำถามขึ้นมา
ยังมีวิทยาลัยหรือมหาวิทยาลัยในสหรัฐอเมริกาอีกกี่มากน้อยที่ทิ้งขว้างขยะอาหารอย่างน่าเสียดาย
คำตอบที่สืบค้นได้ว่ามากถึงร้อยละ 75 จึงนำมาซึ่งการแตกแขนงไอเดีย
ไปสู่ความร่วมมือของเพื่อนนักศึกษาต่างสถาบันในลักษณะเครือข่ายที่จับกันอยางหลวมๆ
โดยเดินตามแนวทางที่นักศึกษามหาวิทยาลัยแมรี่แลนด์บุกเบิกไว้ แต่บริหารจัดการกันเองโดยอิสระ

นับถึงตอนนี้ พวกเขาสร้างแนวร่วมสถาบันการศึกษามากถึง 18 แห่ง
และสามารถกระจายอาหารส่วนเกินไปสู่ปากท้องว่างเปล่าได้แล้วเกือบ 60,000 กิโลกรัม
…เป็นอีกเรื่องราวที่ยืนยันว่า พลังหนุ่มสาวยังเปลี่ยนแปลงโลกได้อย่างแข็งขันจริงๆ

FRN02
[ที่มาภาพ facebook.com/FoodRecoveryNetwork]

ตีพิมพ์ครั้งแรกใน “NEIGHBOURS MATTERS”
นิตยสาร IMAGE ปีที่ 26 ฉบับที่ 5 พฤษภาคม 2556

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s