My Freezer…Since Dec 2006

ที่พักของบทความอายุสั้นและสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นในทุกวันของชีวิต


2 ความเห็น

ปริศนาห้วยแม่ตาว

แม้ลำห้วยแม่ตาวจะยังคงไหลจากบ้านถ้ำเสือ ผ่านเขตประทานบัตรเหมืองแร่สังกะสี
ลัดเลาะบ้านพะเด๊ะและหมู่บ้านเล็กๆ อีก ๓ แห่ง แล้วทอดตัวลงสู่แม่น้ำเมย อ.แม่สอด จ.ตาก ดังเช่นเดิม
ทว่า “บางสิ่ง” ที่ซ่อนตัวอยู่ในสายน้ำได้พลิกชะตาชีวิตของชาวบ้านในละแวกนี้ไปแล้วโดยสิ้นเชิง

บางสิ่งที่ว่าก็คือ “แคดเมียม” ธาตุพิษซึ่งโดยธรรมชาติจะแทรกตัวอยู่ในแร่สังกะสี
แต่ดันตรวจพบว่า ปนเปื้อนสู่ดินแปลงนาในบ้านพะเด๊ะสูงกว่าค่ามาตรฐานที่สหภาพยุโรปกำหนดไว้ถึง ๑,๘๐๐ เท่า
และปนเปื้อนในเมล็ดข้าวที่สุ่มตัวอย่างในปริมาณใกล้เคียงกับที่ก่อโรคอิไต-อิไตแก่ชาวญี่ปุ่นมาแล้ว
โดยดีกรีการปนเปื้อนเบาบางลงตามระยะห่างจากแหล่งแร่สังกะสี
อ่านเพิ่มเติม

Advertisements


3 ความเห็น

(ไม่)ดีแต่เผา


พวกป่วนเมือง (นปช. แท้หรือเทียมไม่รู้) ยังสนุกสนานคึกคะนองกับการเผายางรถยนต์
เผามาหลายวันแล้วด้วยหวังจะใช้ม่านควันดำบดบังวิสัยทัศน์ของพี่ทหาร
แต่ผลเสียพลอยได้ที่ตามมา…คือมลพิษสิ่งแวดล้อม
อย่าขำเพราะมันไม่ใช่เรื่องเล็กสำหรับประชาชนที่อาศัยอยู่ใกล้จุดเผายาง
ซึ่งต้องทนสูดอากาศห่วยๆ โดยไม่มีทางเลือก

ยางรถยนต์มีส่วนผสมของยางธรรมชาติ (ร้อยละ 40) ยางสังเคราะห์ (ร้อยละ 60)
และคาร์บอนแบล็ก (carbon black) ซึ่งเป็นสารเคมีที่ช่วยเพิ่มความแข็งแรงให้ยางรถยนต์
เมื่อองค์ประกอบเหล่านี้เผาไหม้
แน่นอน…นอกจากจะเหม็นสุดๆ มันยังปล่อยสารพิษจำนวนมากปนเปื้อนในอากาศ
แถมแพร่กระจายต่อไปในตัวกลางอื่น (เช่น น้ำ) ได้อีก
อ่านเพิ่มเติม


ส่งสินค้าข้ามฟ้า


ภาพ : Patrick Jeanne
ที่มา : http://www.eu2005.lu/en/savoir_lux/photos/c_transports/index.html

การขนส่งสินค้าด่วนเที่ยวบินแรกเกิดขึ้นเมื่อปี ๒๕๑๖ ด้วยการบุกเบิกของ FedEx
ตอนนั้นไม่มีใครมองเห็นว่ามันจะกลายเป็นช่องทางที่เชื่อมโยงสินค้า
จากเมืองต่างๆ ทั่วโลกได้มากถึงเพียงนี้

ปัจจุบันผู้ให้บริการขนส่งสินค้าทางอากาศรายใหญ่ที่สุดในโลก
ต้องขนถ่ายสินค้าประมาณวันละ ๓.๕ ล้านชิ้น

ตลอดปี ๒๕๕๑ มีสินค้าเดินทางเข้าออกที่ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ
จำนวน ๑,๑๖๓,๓๖๘ ตัน ส่วนใหญ่มาพร้อมเที่ยวบินสำหรับผู้โดยสาร
มีเพียงร้อยละ ๒๐ ของทั้งหมดที่ขนส่งด้วยเครื่องบินคาร์โก
โดยเส้นทางที่มีการขนส่งสินค้าระหว่างประเทศมากที่สุดคือ
สุวรรณภูมิ-ฮ่องกง คิดเป็นร้อยละ ๑๒.๐๘
อ่านเพิ่มเติม


5 ความเห็น

ขยะ(ล้น)ทะเล


source : http://www.seanursery.com

วันเสาร์สัปดาห์ที่สามในเดือนกันยายนของทุกปีถือเป็นวันอนุรักษ์ชายฝั่งสากล
ซึ่งองค์กรพิทักษ์มหาสมุทรจะรณรงค์ให้อาสาสมัครผู้มีใจรักท้องทะเลจากทุกสารทิศทั่วโลก
เข้าร่วมกิจกรรมเก็บขยะทำความสะอาดชายฝั่งทะเลกันอย่างคึกคัก
โดยครั้งล่าสุดจัดขึ้นเมื่อ ๑๙ กันยายนที่ผ่านมา

เร็วเกินไปที่องค์กรพิทักษ์มหาสมุทรจะเปิดเผยผลการเก็บขยะชายหาดอย่างเป็นทางการของปี ๒๕๕๒ อีกทั้งตัวเลขสถิติต่างๆ จากการลงมือลงแรงในปีที่แล้วก็ถือว่ายังไม่ล้าสมัย
จึงขอหยิบยกบางส่วนมาให้ผู้อ่านได้ “ตาโต” กับความรุนแรงของขยะทะเล
…หนึ่งในปัญหาสิ่งแวดล้อมที่หลายคนมองข้ามไป

เพียงวันเดียวในเดือนกันยายน ๒๕๕๑ อาสาสมัคร ๓๙๐,๘๘๑ คนจาก ๑๐๔ ประเทศ
ที่กระโดดเข้าร่วมกิจกรรมทำความสะอาดชายฝั่งในปีที่ ๒๓
สามารถเก็บขยะทะเลได้มากถึง ๓,๔๐๒ ตัน
เทียบเท่ากับน้ำหนักของวาฬสีน้ำเงินซึ่งเป็นวาฬที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกจำนวน ๑๘ ตัว!
อ่านเพิ่มเติม


2 ความเห็น

โลกป่วยด้วยพลาสติก

ย้อนกลับไปประมาณ 50-60 ปีที่แล้ว
ในช่วงแรกที่พลาสติกปรากฏตัวขึ้นบนโลกใบนี้
คงไม่มีใครคิดว่า นอกจากสะดวกสบายใช้งานแล้ว
มันจะสร้างความเดือดร้อนอะไรได้มากมาย

แต่เมื่อมาถึงวันนี้ เห็นชัดแล้วว่า พลาสติกเปลี่ยนนิสัย “ใช้ซ้ำ” ของผู้คนทั่วโลก
ไปสู่พฤติกรรม “ใช้แล้วโยนทิ้ง” มากขึ้นเรื่อยๆ
องค์ประกอบส่วนใหญ่ของขยะที่เคยเป็นพวกย่อยสลายได้
จึงถูกแทนที่ด้วยพลาสติกตายยาก!

และการโยนทิ้งให้พ้นไปจากรัศมีของสายตาก็ไม่ได้หมายความว่า ขยะพลาสติกถูกกำจัดจนหมดสิ้น เพราะในความเป็นจริงมันแค่ถูกขนย้ายไปอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้
ฝังกลบอยู่ใต้ดิน? ส่งเข้าเตาเผาขยะ? สุมอยู่ในกองขยะข้างทาง?

และที่แน่ๆ ขยะพลาสติกจำนวนไม่น้อยถูกลมหรือน้ำพัดพาลงสู่ท้องทะเล
ผลลบตามมามิใช่เพียงมลพิษทางสายตาที่ลดทอนความงามของธรรมชาติ
แต่ยังรุนแรงถึงขั้นคุกคามหลายชีวิตในห่วงโซ่อาหาร
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง…กลุ่มที่เริ่มต้นลำดับขั้นการกินจากแหล่งอาหารในท้องทะเล

คลิปวิดีโอเรื่อง “ทะเลสังเคราะห์” (Synthetic Seas) ผลงานสร้างสรรค์ภายใต้ความร่วมมือของมูลนิธิเพื่อการวิจัยทางทะเลอัลกาลิตา (Algalita Marine Research Foundation)
และบิล แมคโดนัลด์ โปรดักชั่น อธิบายประเด็นน่ากังวลนี้ไว้ค่อนข้างชัดเจน
โดยเปิดเรื่องจากการย้อนสู่ต้นทางอาหารของโลมา
ซึ่งก็คือฝูงปลาตัวเล็กที่กินแพลงก์ตอนสัตว์เป็นอาหาร…ทุกอย่างดูปกติดี
อ่านเพิ่มเติม


3 ความเห็น

ฮอลลีวูดกับข้อหา “ผู้ก่อมลพิษ”

ถ้าเอ่ยถึง “มลพิษ” คนส่วนใหญ่มักจะนึกถึงโรงงานอุตสาหกรรม
ซึ่งปล่อยสารเคมีอันตรายปะปนออกมากับน้ำทิ้ง กากของเสีย ควัน ฯลฯ
แต่ปัจจุบันการสร้างภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์อย่างเป็นล่ำเป็นสัน
ก็โดนประทับตราว่าเป็นผู้ก่อมลพิษรายใหญ่ได้เช่นกัน

ผลการวิจัยตลอด 2 ปีของมหาวิทยาลัยแห่งแคลิฟอร์เนีย (UCLA) ระบุว่า
การสร้างภาพยนตร์-รายการโทรทัศน์และกิจกรรมอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง
เป็นหนึ่งในต้นตอของปัญหามลพิษทางอากาศในเขตลอสแองเจลลิส

แมรี่ นิโคลส์ ผู้อำนวยการสถาบันสิ่งแวดล้อมของ UCLA กล่าวว่า…
“ธุรกิจภาพยนตร์และโทรทัศน์มีความสำคัญมากในแถบแคลิฟอร์เนียตอนใต้
แวดวงนี้ทำให้เกิดการจ้างงานในลอสแองเจลลิสมากถึง 252,000 ตำแหน่ง
และสร้างรายได้ประมาณ 29,000 ล้านดอลลาร์ในแต่ละปี
เมื่อพูดถึงภาพยนตร์และโทรทัศน์ ไม่มีใครมองว่ามันเป็นอุตสาหกรรม
พวกเขาคิดแต่เรื่องการสร้างสรรค์บทภาพยนตร์ที่ดี ความต้องการของผู้ชม นักแสดงเท่านั้น
จะมีสักกี่คนที่ตระหนักว่า เกิดอะไรขึ้นบ้างก่อนที่ผลงานจะเผยแพร่สู่สายสาธารณะชน”
…สิ่งที่ซ่อนไว้โดยไม่เจตนานี่เองควรบอกต่อให้สังคมได้รับรู้…
อ่านเพิ่มเติม


10 ความเห็น

เสียงท้วงติงที่ควรรับฟัง

ยังมีความคิดเห็นจากนักวิชาการอีก 2 ท่านที่สังคมควรจะรับฟัง
เพราะทั้งคู่ติดตามผลกระทบของการปลูกยูคาลิปตัสมานาน

วิฑูรย์ เลี่ยนจำรูญ ผู้อำนวยการมูลนิธิชีววิถี ไม่เห็นด้วยกับการปลูกยูคาลิปตัส
ทั้งการปลูกเชิงเดี่ยวในแปลงขนาดใหญ่และการปลูกในพื้นที่หัวไร่ปลายนา


อ่านเพิ่มเติม